Bergsteentijm

Twee of drie jaar geleden zijn er haagbeuken in dit bos gekapt. De Adelaarsvarens zijn gebleven en op de plaats van de bomen groeit nu een geurend tapijt van paarse bloemen.

Ondanks zijn naam houdt Bergsteentijm (Calamintha menthifolia) vooral van bosranden waar een beetje meer licht is dan onder de bomen. Hij heeft een aangename geur die doet denken aan munt.

Ook de blaadjes lijken op die van sommige muntsoorten. Hier probeert een jonge wants zich te verstoppen onder een ervan.



 

Deze warme en zonnige herfst gaat de Bergsteentijm almaar door met het maken van nieuwe bloemetjes.

Liggend bergvlas

Een piepklein plantje is verstopt tussen het korte droge gras. Het Liggend bergvlas (Thesium humifusum) is maar een paar centimeters groot en bijna onzichtbaar behalve voor een paar miniatuurbloemetjes als kleine witte sterren.

Met goed zoeken tussen de warboel van grasjes en mos is de penwortel te vinden van waaruit de takjes  zich uitspreiden. Deze takjes en ook de blaadjes zijn een beetje dikkig zoals bij vetplanten, maar om dàt te zien heb je bijna een loep nodig.

Speerdistel

Einde seizoen.

De laatste bloemen van de Speerdistel (Cirsium vulgare).

Driedistel

In een droog schraal grasland of een open plek tussen de eiken groeit een kleine distel met vertakkingen in de vorm van een kandelaar.

Dat is de Driedistel (Carlina vulgaris).

Op en ochtend aan het eind van de zomer was het grasland bedekt met spinnewebben, de Driedistel inbegrepen.

De dunne behaarde bladeren zitten vol stekels. Een bloemhoofdje met kleine buisbloemen is omgeven door geelwitte glanzende stroschubben.

Ook na de bloei is de polant mooi. De stroschubben blijven zitten gedurende een groot deel van de winter, zodat het lijkt alsof de Driedistel alsmaar doorbloeit. Als het regent sluiten de bloemhoofdjes zich, en bij droog weer gaan ze weer open, en dan komen de parachuutjes van het zaadpluis te voorschijn, die zich op de wind verspreiden.

Wilde marjolein

Wilde marjolein (Origanum vulgare) ruikt erg lekker. Inderdaad, hij is te gebruiken in de keuken, net zoals zijn gekweekte neefje.

Net zoals munt, basilicum en tal van andere geurende en eetbare planten bohoort de Wilde marjolein tot de Lipbloemen-familie (Lamiaceae). Alle lipbloemen hebben tegenoverstaande bladeren, een vierkante stengel en tweezijdig symmetrische bloemen.

Wilde marjolein is erg algemeen. Op sommige plaatsen vormen de trossen vuilroze bloemen grote groepen, zoals hier aan de rand van een pad.

Gewone engelwortel

Tussen hooiland en beek is een zone van dichte begroeiing.

Allemaal planten die van een vochtige omgeving houden. Hier zijn onder andere te zien Koninginnekruid (Eupatorium cannabinum) met rose bloemen, en de witte bloemschermen van de Gewone engelwortel (Angelica sylvestris).

Op de bloemen van de Gewone engelwortel drinkt een Keizersmantel (Argynnis paphia) nectar.

Een vlieg, een wants en een hommel zijn druk bezig op de vruchten van de Gewone engelwortel. Wat doen ze daar?

"Sikkelwolfsmelk"

Nog een plant van graanakkers.

In akkers op droge kalkrijke grond is deze kleine "Sikkelwolfsmelk" (Euphorbia falcata, geen Nederlandse naam) te vinden. Zoals alle wolfsmelken heeft hij wit kleverig melksap dat zichtbaar wordt bij het breken van een stengel of blad. Met het verdwijnen van landbouw zonder onkruidbestrijding en kunstmest is hij zeldzaam geworden in de streek, maar soms groeien ergens nog een paar exemplaren van Sikkelwolfsmelk.

 De bloemen van wolfsmelk zijn klein en groen of gelig, in dit geval goed verstopt tussen hartvormige schutbladeren.