Welkom bij Plantenwandeling !


De flora van de Périgord in het zuid-westen van Frankrijk is rijk en gevarieerd net zoals zijn landschappen. Dat nodigt uit tot allerlei plantaardige ontmoetingen, zoals u kunt zien in dit blog. U vindt hier de portretten van een honderdtal wilde planten die hier groeien. Met de seizoenen mee worden nieuwe soorten toegevoegd.

Corine, botanicus en fotograaf, organiseert voor u wandelingen en andere activiteiten in de natuur rondom flora en vegetatie van de Périgord.

Wilt u meer weten? Klik op Betreft plantenwandelingen en Agenda rechts op deze pagina.


Veel plezier !




18 juni 2017

Kalkwalstro


Kalkwalstro (Galium pumilum) is niet groot. De dunne takken gaan alle kanten uit en vermengen zich met de omringende vegetatie. De kleine bloempjes in de vorm van een kruis zijn lichtend wit, dermate wit dat je ze wel moet zien.






Kalwalstro houdt van schrale en, de naam zegt het al, kalkrijke grond, en van veel licht. In een weelderig grasland is hij niet te vinden.








Hij is een echte Walstro met de kenmerken van de Walstrofamilie waar hij toe behoort. Een krans van smalle puntige bladeren op elke knoop, kleine bloempjes in de vorm van een vierpuntige ster in een losjes samengestelde tros, soepele takken die zich buigen naar de omgeving.

Hij begint te bloeien in mei en houdt pas op als de droogte van de zomer doorzet, dus we kunnen nog een paar weken van hem genieten.



17 juni 2017

Witte brunel


Op dit moment is de Witte brunel (Prunella laciniata) in volle bloei in kalkgraslanden. Het is een zonaanbidder, dus momenteel is hij erg tevreden !






Hij is een Lipbloemige, met een vierkante stengel en tegenoverstaande bladeren, en bij nadere beschouwing heeft de hele plant wel iets vierkantigs en symmetrisch. Er zijn andere brunellen, maar die hebben blauwe bloemen (zoals bijvoorbeeld de 'Afgeknotte brunel').





Op de afbeeldingen is hij omgeven door andere typerende planten van het kalkgrasland. Boven door Kalkwalstro (Galium pumilum), en onderaan door Paardehoefklaver (Hippocrepis comosa).



21 mei 2017

Knopige ooievaarsbek


Vroeg in dit voorjaar kwamen deze bladeren tevoorschijn in een klein dal onder de bomen, aan de oevers van een beek. Mooie bladeren, een beetje glanzend, op roodachtige stelen die groeien aan kruipende stengels verstopt onder het gevallen blad.






Welke plant is dit? Moeilijk te zeggen, vooral als er geen bloemen zijn. De bladeren lijken wat op die van een Wingerd, maar niet helemaal. Ook Ooievaarsbekken kunnen dit soort blad hebben, maar deze lijkt niet op andere Ooievaarsbekken die in de Dordogne voorkomen.


Een paar weken later waren er een paar bloemknoppen.






En deze leken echt op die van een Ooievaarsbek. Maar welke? Zondezr bloemen en vruchten die kunnen helpen bij de determinatie is het niet eenvoudig. Een zoektocht in flora's en op het web heeft geleid tot Knopige ooievaarsbek (Geranium nodosum) waarvan de plant alle kenmerken en een paar bijzonderheden vertoont.


Het was wachten op de bloemen.







Deze zijn bleek lila-rose met een paar donkerpaarse strepen. Nu is er minder twijfel, het is hoogstwaarschijnlijk een Knopige ooievaarsbek.







De Knopige ooievaarsbek is een plant van de onderste etage in het gebergte en er zijn geen recente waarnemingen in de Dordogne. Hij wordt af en toe gevonden in het naburige departement Lot, maar hij groeit vooral in de lagere delen van Alpen et les Pyreneeën. De Périgord is niet zo bergachtig. De plek, een schaduwrijk niet te droog dal op kalkgrond, zou niettemin overeen kunnen komen. Een andere mogelijkheid is dat het geen wilde plant betreft maar eentje ontsnapt uit een tuin.

Waar komt deze plant vandaan? Groeit Is hij al lang hier?

Zou het mogelijk zijn dat het een wilde plant is die hier al lang groeit maar die onopgemerkt is gebleven? Ja, de groeiplaats is geisoleerd en de plant trekt niet echt de aandacht, de bloemen zijn niet opvallend. Niemand komt hier ooit, behalve een paar jagers in de winter. En het barst niet van de botanisten in de Dordogne.

Ook andere zeldzame planten hebben zich gevestigd in dit dal, een zeker teken dat hier een bijzondere combinatie van omstandigheden te vinden is, met kenmerken van bodem, belichting, vegetatie, (micro)klimaat, enz. die elders zeldzaam zijn. Het kan zijn dat deze plek onberoerd is gebleven door ontwikkelingen (meest van menselijke oorsprong) die habitats elders hebben doen veranderen, zoals aanplant, ontginning, veranderingen in water- en bodemkwaliteit, en dat plantensoorten hebben overleefd.

Knopige ooievaarsbek wordt sinds lang als sierplant gekweekt en de Périgord was vroeger dichter bevolkt dan nu. Misschien is hij meegekomen met tuinafval, opgeschoten uit zaad uit een tuin, of zelfs lang geleden gepoot. In de nabijheid bevindt zich de ruine van een watermolen, en vroeger werd de beek onderhouden. Men zou sporen van andere gekweekte planten en bewoning of gebruik kunnen vinden, maar die zijn er niet. Het blijft dus speculatie.







Maar de Knopige ooievaarsbek doet het hier goed.

2 mei 2017

Gele dovenetel

Lamier jaune


Deze foto is aan het eind van de winter genomen. Ja, de sneeuwklokjes waren nog in bloei. En een paar roodachtige blaadjes draaiden zich in elegante bochten.





Wat is er van die blaadjes geworden?


Ziehier!






Ze vrolijken een wat somber bos op. De Gele dovenetel (Lamium galeobdolon subs. montanum) heeft veel nieuwe groene spruiten geproduceerd en nu is hij in volle bloei. Hij houdt van humusrijke grond, zoals hier onder de haagbeuken in dit beboste dal niet ver van een beekje. Als hij de goede omstandigheden vindt kan hij een groot deel van de bodem bedekken met zijn kruipende uitlopers. 






De bloemen in kransen zijn geel, de bovenlip wat bleker dan de donkerder geel gevlekte onderlip.



17 april 2017

Gevleugelde hardvrucht



Dit grasland op zure grond heeft warme tinten aangenomen. De late zon geeft kleur, maar ook de planten die er groeien. Een paar jaar terug was dit nog bouwland, maar nu is het in gebruik als hooiland. Een paar plantensoorten veeleer typisch voor akkers zijn overgebleven. Op de achtergrond de rode Schapezuring (Rumex acetosella)en vooraan zien we gele bloemen van de Gevleugelde hardvrucht (Bunias erucago).



Laten we ze nader bekijken.




Op het eerste gezicht lijkt de Gevleugelde hardvrucht op onverschillig welke soort mosterd of koolzaad of raket. Een kruisbloemige met rijike vertakkingen en bleekgele bloemen. In principe zijn de bladeren eetbaar maar er zijn er niet veel, alleen een rozetje op de grond, en dat verdwijnt voor een groot deel tijdens de bloei.







De bloemen zijn karakteristiek, geen enkele twijfel, dit is een lid van de familie der Brassicaceeën.





De vruchten zijn bijzonder. Ze zijn keihard en bedekt met onregelmatige stekels.




3 april 2017

Bleek schildzaad


Deze piepkleine gele bloempjes groeien op een open plek in schraal kalkgrasland.




Het Bleek schildzaad (Alyssum alyssoides) is een eenjarige en een van de eerste planten die bloeit in dit milieu. Hij groeit in groepen, soms treft men honderden plantjes aan op een paar vierkante meters.






Als de bloemen open gaan is te zien dat ze vier kroonblaadjes geplaatst in de vorm van een kruis hebben, typerend voor Brassicaceae.





Een beetje geluk is wel nodig om hem te vinden, hij is zeldzaam geworden in de Périgord.




De witte bloemen tussen de gele zijn van dezelfde soort; aan het einde van de bloei verbleken de kroonblaadjes en blijven aan de groeiende vrucht geplakt.









23 maart 2017

Straatgras



Straatgras (Poa annua) is bijna overal te vinden en bloeit bijna het hele jaar.




Het is een klein doodgewoon grasje met een voorkeur voor menseIijke aanwezigheid. Niet alleen op straat tussen de stenen maar ook op de stoep, naast de vuilnisbak, in vergeten hoekjes, bij verlaten gebouwen en op wandelpaden. Eigenlijk bijna overal.





De bloei-aren komen tevoorschijn uit een slordige toef in de lengterichting gevouwen bladeren.





Hier, 's morgens vroeg, beginnen de bloemen zich te openen.





De aartjes bedekt met dauwdruppels die open gaan lijken meer op een abstract kunstwerk dan op bloemen. De lemmae, de schubachtige schutbladen die de aartjes omgeven zijn hier roze gepunt, maar erg vaak is de hele plant helemaal groen, bloemen inbegrepen. De meeldraden komen naar buiten, over een paar uur zijn ze bloorgesteld aan de wind en laten ze het stuifmeel gaan.