Welkom bij Plantenwandeling !


De flora van de Périgord in het zuid-westen van Frankrijk is rijk en gevarieerd net zoals zijn landschappen. Dat nodigt uit tot allerlei plantaardige ontmoetingen, zoals u kunt zien in dit blog. U vindt hier de portretten van een honderdtal wilde planten die hier groeien. Met de seizoenen mee worden nieuwe soorten toegevoegd.

Corine, botanicus en fotograaf, organiseert voor u wandelingen en andere activiteiten in de natuur rondom flora en vegetatie van de Périgord.

Wilt u meer weten? Klik op Betreft plantenwandelingen en Agenda rechts op deze pagina.


Veel plezier !




24 maart 2020

Gewone veldbies


Dit voorjaar hebben we geen keus, we moeten onze botanische excursies beperken tot een heel klein gebiedje. Als u een grasveld voor de deur hebt, kunt u daar de Gewone veldbies (Luzula campestris) aantreffen, vooral op arme grond.





Het is een klein plantje waar je makkelijk aan voorbij gaat, zelfs als er heel veel bij elkaar staan, wat vaak het geval is. Zijn bloeiwijze is bruin, met clusters van bloemen waarvan het sombere bloemdek nou niet direct aan voorjaar doet denken.





Maar bekijk hem van dichterbij! Stralende sterretjes met crème rand met uitnodigende gele meeldraden. Echt mooi!





Veldbiezen zijn makkelijk aan hun blad te herkennen. Hun bladeren lijken op die van grassen of zeggen, maar ze hebben lange witte donzige haren aan de randen.






8 maart 2020

Blauw druifje


Bolgewassen hebben een voedselvoorraad aan boord waardoor ze snel en vroeg in bloei kunnen schieren. In een paar dagen zijn de bloeistengels van het Blauwe druifje (Muscari neglectum) de grond uit geschoten.





De bladeren, hier horizontaal uitgespreid, zijn smal en gootvormig samengevouwen. Ze zijn lang voor de bloei al aanwezig.





Het Blauwe druifje lijkt op de voor de tuin gekweekte Muscaris, maar hij is kleiner en de bloemklokjes zijn eerder ovaal dan rond.

De ingang van de bloem is gemarkeerd door zes, drie maal twee, naar buiten gebogen tanden van een lichter blauw.





De vruchten rijpen in de zomer en ze hebben drie lobben, en elke lob heeft twee wanden met daartussen een zwart zaad. Zoals de meeste eenzaadlobbige planten kan het Blauwe druifje tot drie tellen en beheerst hij de tafels van twee en drie.




Maar het is toeval dat hier zes bloeistengels naast elkaar te zien zijn. Blijkbaar waren er net zes bolletjes groot genoeg om een bloem te produceren.


2 maart 2020

Bergganzerik


Witte hartvormige bloemblaadjes vallen tussen de bladeren van vorig jaar. De bloemen van de Bergganzerik (Potentilla montana) duren niet lang, vooral niet als het waait.





In april zijn de witte bloemjes en zilverig behaarde bladeren te vinden in wegbermen en bosranden op zandige grond. En het is een laaglandplant, niettegenstaande zijn naam.




Maar soms bloeit hij al in maart.





Zijn bloei is minder onopvallend dan die van de Aardbeiganzerik.



29 februari 2020

Aardbeiganzerik


In bossen op niet te droge plaatsen, op de bodem van een dal of op een helling onder de bomen bloeien kleine witte bloempjes tussen de klimopbladeren.




Ze lijken op bosaardbeibloemen, vandaar hun naam: Aardbeiganzerik (Potentilla sterilis).






Ook de blaadjes lijken op die van de Bosaardbei, misschien zijn ze wat kleiner en ze hebben zijdeachtige haren.




Maar de Aardbeiganzerik maakt geen aardbeien. Jammer dan. Misschien is het genoeg om leuke bloempjes te hebben?

25 februari 2020

Italiaanse wegedoorn


In een paar weken is de Italiaanse wegedoorn (Rhamnus alaternus) behoorlijk veranderd. Zijn wat sombere winterse verschijning is vervangen door wat voorjaarsvrolijkheid.




De altijdgroene blaadjes die rood aangelopen waren om de nachtvorst het hoofd te bieden zijn nu heldergroen. Natuurlijk, dat deze februarimaand zo warm en zonnig was heeft zeker geholpen.





De Italiaanse wegedoorn groeit op droge kalkgrond, met een uitgesproken voorkeur voor hellingen. Hij is een struik van een paar decimeter tot een paar meter hoog. Zijn lichtgrijze takken met gladde schors hebben alleen aan het eind bladeren.





Hij begint nu al te bloeien, met trossen kleine vijflobbige bloemen zonder kroonblaadjes.





Deze struik is mannelijk, de uitstekende meeldraden met lichtgeel stuifmeel zijn goed te zien.

23 februari 2020

Dwergkers



Deze Kruisbloemige is een echte camouflagekampioen; ondanks zijn uitbundige bloei is hij moeilijk te vinden tussen de mossen en grasjes die hem omringen.





Soms is hij echt piepklein.





Hij bloeit maar kort, zelfs al bloeit hij overvloedig.





In zijn natuurlijke omgeving, tussen de stenen en rotsen van een droge helling op kalkgrond, verwacht men niet veel planten. En hij is ook zeldzaam.






Om al deze redenen vindt men de Dwergkers (Horningia petraea) niet vaak.






Maar nu bloeit hij al volop in februari, het weer is te mooi om het niet te doen. De Dwergkers heeft een rozetje van diep ingesneden bladeren, vaak rood aangelopen. De bloemen hebben vier kroonblaadjes waartussen al snel de ovale lepelvormige vrucht verschijnt. Alles gaat snel bij de kleine voorjaarskruisbloemigen.



20 februari 2020

Akkergoudsbloem



In een kleine notenboomgaard, onder de bomen, groeien bloempjes in alle kleuren. Een beetje vroeg dit jaar, maar wat zou dat? Vooral het oranje van de Akkergoudsbloem (Calendula arvensis) springt in het oog.





Hij lijkt erg op zijn grote broer uit de siertuin. Misschien zijn zijn bloemen wat bleker. Maar hij ruikt precies hetzelfde, heeft de zelfde onregelmatig gekromde vruchten, en is net zo plakkerig en beklierd als je hem aanraakt.





In de Dordogne groeit deze soort vooral in het zuiden van het departement, in wijngaarden of soms ook op ander plaatsen waar de grond enigszins bewerkt is. De planten op de foto groeien in een vergelijkbaar milieu maar noordelijker, ergens tussen de rivieren Dordogne en Vézère.




Dag Akkergoudsbloem!