Pastinaak

Een beetje nachtvorst, en alles wordt anders.

Dode bloeischermen van de pastinaak (Pastinaca sativa) met nog wat zaad. Een vaste plant die meer dan een meter hoog kan worden. De wortels overwinteren in de bodem, de plant groeit en bloeit in de zomer en de takken en bladere sterven in de herfst.

Aan het begin van de herfst is de geelgroene kleur van de plant nog goed te zien.

Pyamawantsen met roodzwarte strepen zijn dol op de kleine gele bloemetjes van de Pastinaak. Ook op de bloemen van andere Schermbloemigen, overigens.

Klimop

Twee verschijningsvormen van de Klimop (Hedera helix).

Een oude kastanjeboom is geheel bedekt met de ranken van de Klimop. Nog net steken er een paar takken uit de groene massa. De boom leeft nog, maar met moeite. In feite wurgt of parasiteert de klimop hem niet, maar de boom heeft wel ernstig te lijden onder het gebrek aan licht en het gewicht.

Dit is een geheel andere omgeving. Deze Klimop hecht zich aan het verticale oppervlak van een grote kalksteenrots. Met de kou zijn de bladeren rood geworden.

Hij haalt water en mineralen uit de bodem aan de voet van de rots. De soepele ranken volgen het oppervlak van de steen en met kleine worteltjes hechten ze zich eraan vast. De vorm van de bladeren is erg variabel.

Vrijheid, gelijkheid, broederschap. Voor iedereen.

Eiken

Elke eikesoort heeft zijn eigen voorkeur wat betreft grondsoort en bodemgesteldheid. In de Périgord zijn de verschillende grondsoorten vaak vlak bij elkaar te vinden. Sommige soorten eiken zijn vaak nabije buren.

Dit is onbetwistbaar een jonge Donzige Eik (Quercus pubescens).

De foto is gisteren genomen an de rand van een bos op kalkgrond, toen het voor het eerst deze winter vroor. Hij heeft nog levende bladeren, normaal voor een jonge boom, vooral in een zachte herfst als dit jaar. Donzige eiken houden vaak hun dode bladeren de hele winter aan hun takken. Het golvend blad, met kleine oorvormige lobjes aan de basis is kenmerkend voor deze soort.



Behalve kastanjebladeren zijn hieronder eikebladen met diepe insnijdingen te zien. Ze zijn van een grote Pyreneëeneik (Quercus pyrenaica) gevallen. Deze groeit op dezelfde zure grond als de kastanje, hij houdt helemaal niet van kalk.

De Pyreneëneik is makkelijik te herkennen aan zijn bladeren. Deze zijn diep ingesneden met lange lobben en vaak tamelijik groot, zoals het blad rechtsboven. De bladeren zijn ook donzig (veel donziger dan die van de Donzige eik) maar dat is niet meer te zien aan de gevallen bladeren.

Het blad hieronder is gevallen op een diepe kleiige bodem. Op het zicht zijn er meerdere soorten te zien. De Donzige eik, maar ook een paar bladeren die van de Wintereik (Quercus petraea) zouden kunnen zijn.

Deze eik komt niet veel voor in de Périgord. Hij heeft vlakke, nogal regelmatig gevormde bladeren met een wigvormige basis en een lange bladsteel. En ja, op deze plek groeien een paar statige eiken met stammen die doorlopen tot hoog in de smalle kroon, typisch voor deze soort. Maar, met eiken is het niet gemakkelijk, ze vormen makkelijk hybriden onder elkaar en kennen een grote variabiliteit.

Gewone Steenbreekvaren

Een typisch Perigordijnse omgevibng voor dit kleine varentje. De Gewone Steenbreekvaren (Asplenium trichomanes subsp. quadrivalens) heeft domicilie gekozen op een half ingestorte muur van een voormalige boerderij in het bos, verlaten tijdens de uittocht van het platteland in de vorige eeuw.

Hangende bladeren verschijnen tussen de stenen.

Hier groeit de gewone Steenbtreekvaren op een oude boomstronk bedekt met mos en klimop. De regen laat de kleine blaadjes nog meer glanzen.

Gevlekte dovenetel

Nabij rivieren in de Dordogne vindt men moerassige grond die niet zonder meer geschikt is voor landbouw. Men heeft er populieren geplant, om vocht aan de bodem te onttrekken en om de opbrengst van het snel groeiende hout. Dus langs de Vézère en de Dordogne bevinden zich grote percelen met populieren, de bomen in rechte rijen geplant. Nogal monotoon, maar desondanks groeien er veel bloeiende planten, en als het onderhoud te wensen overlaat ook struiken en andere boomsoorten. Hier is de bodem bedekt met Gevlekte dovenetel (Lamium maculatum), een vaste plant met vierkante stengels, die met zijn uitlopers in korte tijd een groot oppervlak kan bedekken.

Hij bloeit bijna twaalf maanden per jaar, tenminste als de winter zacht is en de zomer niet te droog en heet. De onderlip van de bloemen is altijd gevlekt, soms zijn de bladeren dat ook.

Zachte naaldvaren

Veel varens verliezen hun bladeren pas aan het eind van de winter of in het voorjaar. Maar wie deze soort in volle glorie wil zien moet zich haasten, want in een paar weken raakt hij zijn blad kwijt. Deze magnifieke Zachte naaldvaren (Polystichum setiferum) groeit in een donker dal, in de buurt van een kleine bron.

De lange bladen zijn soepel en zacht om aan te raken. Het blad is dubbel geveerd, de blaadjes zijn op hun beurt samengesteld uit nog kleinere blaadjes. Deze laatste zijn getand en elke tand eindigt in een zachte punt. Op de foto hieronder, in de zomer genomen, is een jonge plant te zien. De bladen zijn enkelvoudig geveerd en de puntige tanden van de deelblaadjes zijn duidelijk te zien. Opvallend voor deze soort is het brede onderste deel aan één kant van elk blaadje, als de duim van een want.