Slangenkruid

Een braakliggende akker vol kleur. Het blauw zijn grote groepen Slangenkruid (Echium vulgare). Een 'onkruid' dat bijna overal groeit, op braakliggend land, stortplaatsen, wegbermen, zelfs in de groentetuin.

Als het mooie zomerweer zich ontwikkeld tot een periode van droogte gaat het Slangenkruid niet dood maar blijft bloeien. Het is geen probleem om een paar takken te plukken voor in een vaas, daar blijven ze prima goed.

Zoals de naam al zegt zijn bij de planten van de Ruwbladigenfamilie de bladeren en stengels ruw behaard. Het slangenkruid heeft roodachtige harde haren.

Vliegenorchis

Nog een plant die opgaat in zijn oimgeving. De Vliegenorchis (Ophrys insectifera) is een orchidee met kleine bruine bloempjes die vaak onopgemerkt blijft. Hij groeit in open bos op arme droge grond, op een open plek tussen de eiken en jeneverbessen.

Desondanks weten sommige insecten hem te vinden. De bloemen lijken op vliegen of bijen, zelfds de antennes ontbreken niet. En ze verspreiden geuren die lijken op de feromonen van bepaalde bijen.

'Rondzadige lathyrus'

De heftige regen van deze meimaand heeft het gras laten groeien. De 'Rondzadige lathyrus' (Lathyrus sphaericus, geen Nederlandse naam gevonden) is nog beter dan gewoonlijk verstopt tussen de hoge halmen. Ondanks de fluo-oranje kleur van de kleine bloemen moet je zoeken om de plant te vinden, hij is klein en de langgerekte twijgen en bladeren maken dat hij niet opvalt in de omringende vegetatie.



De 'Rondzadige lathyrus' groeit in kalkrijk grasland waar de boer niet al te veel kunstmest heeft gestrooid, en ook wel in verlaten landjes.

Ruw vergeet-mij-nietje

Naast de Kalkhoornbloem groeien andere plantjes, ook eenjarigen, ook met een korte levenscyclus, ook massaal. Het Ruw vergeet-mij-nietje (Myosotis ramosissima) is het kleinste van alle Vergeet-mij-nietjes, vaak worden de planten niet hoger dan vijf centimeter.

Kalkhoornbloem

In droog grasland is altijd wel een plek waar geen gras groeit. Maar de Kalkhoornbloem (Cerastium brachypetalum groeit er wel, massaal. Het is een eenjarige plant met een korte levenscyclus, in een  of twee weken zullen de groene spruiten op de foto alweer geel worden en sterven.

Gele anemoon

Nòg een anemoon. Behalve wat betreft de kleur lijkt hij erg op de Bosanemoon, maar dan wat groter, en hij bloeit ook wat later. De Gele anemoon (Anemone ranunculoides) houdt van niet te droge bossen.

Het is niet gemakkelijk er eentje te vinden want het is een zeldzame plant in deze streek. Hier een exemplaar aan de oever van een beek, op de achtergrond spiegelt het blauw van de lucht in het water. De steunbladen zijn goed te zien.

Bosanemoon

Vanaf begin april bedekken witte bloempjes de bodem in het bos. De Bosanemoon (Anemone nemorosa) bloeit massaal. Het is een plant die het liefst groeit op lichtzure grond in loofbos.

Hier zoeken kleine insecten naar voedsel onder de talrijke gele meeldraden.

Bij de Anemonen draagt elke stengel een bloem, met lager aan de steel een krans van steunbladen. De vorm van de bladeren en bloemen doet enigszins denken aan een Boterbloem. Ja, dat is de zelfde familie van Ranonkels.