Kale Jonker

In dit veld, een verlaten nat hooiland, beginnen nieuwe en grotere soorten de planten te vervangen die er groeiden toen er nog regelmatig gemaaid werd. De grootste zijn majestueuze distels.





De Kale Jonker (Cirsium palustre) kan meer dan twee meter hoog worden. Hij groeit op vochtige plaatsen waar veel licht is en de bodem voedselrijk en misschien wat geruderaliseerd is.





Een enkele plant kan een woud van stekelige zijtakken maken. Hier een tak in detail:





De hele plant is bedekt met kleine rose stekeltjes met daartussen fijne witte haren.





Elke tak draagt aan het eind een tros van een tiental bloemhoofdjes, echte distelbloemen.





De plant maakt duizenden kleine witte zaden voorzien van een pappus van zijdeachtige haren. Cirsium distels zijn te onderscheiden van Carduus distels aan deze pappus, bij de eerste is deze gevederd, en bij de laatste bestaat hij uit simpele onvertakte haren.

Als dit veldje niet binnenkort gemaaid wordt, beginnen er houtige planten te groeien. En in een paar jaar ontstaat er een bos van Elzen en Essen, en waarschijnlijk heel veel doornige bramen.

Hondsroos

Een nagenoeg ondoordringbare muur van plantengroei scheidt een weilandje van het omringende bos. Er zijn veel bramen maar ook ander struikgewas, sommige struiken in bloei. De grote witte schermen zijn van de Vlier (Sambucus nigra) en de kleine roze vlekjes zijn de bloemen van de Hondsroos (Rosa canina).






Er zijn een paar soorten wilde rozen in de Dordogne, en de Hondsroos is de meest algemene. Zijn bloemen zijn geurend, ze ruiken zelfs erg lekker, zoals het voor een roos betaamt. De bladeren, gewreven tussen de vingers, zijn veeleer geurloos.





De Hondsroos bloeit in mei en juni met grote rose of witte bloemen.





De kroonblaadjes zijn wat ingesneden, en de kelkbladen hebben lange franjes. De bladtoppen zijn spits en de bladeren zijn glad of, zoals hier, een beetje donzig.





Soms blijven ze aan de plant zitten tot na de eerste vorst.





De rozebottels die zich ontwikkelen gedurende de zomer blijven soms aan de takken zitten tot het einde van de winter. Tenminste, als een voorbijkomende vos of vogel ze niet opeet.





Het is een roos met lange uitlopers, de takken kunnen een paar meter lang worden. Hij heeft grote gekromde doornen.




Het hele jaar door zijn wilde rozen mooi!

Gestreepte klaver

Iedereen kent rode en witte klaver, maar er zijn nog zoveel andere soorten in de Dordogne! Vaak worden ze niet opgemerkt, want niet groot en onopvallend.

Hier een klein rose klavertje in een grasland, Gestreepte klaver (Trifolium striata).





Op de foto hieronder zijn de kleine langwerpige bloemhoofdjes te zien met lichtrose bloemen en donzige blaadjes. De kelken van de individuele bloemen zijn roodachtig gestreept. De blaadjes hebben bijna rechte bladnerven.






Nou niet bepaald spectaculair, maar toch, van dichtbij bezien zeker niet lelijk.

Het is eigen aan klavers dat de verlepte bloemen aan de zich ontwikkelende vrucht blijven zitten. Gestreepte klaver is geen uitzondering, hieronder zijn ze te zien als bruine vlekjes op de uitgebloeide bloemhoofdjes.






De puntige uiteinden van de kelk laten de bloemhoofdjes op egeltjes lijken.





Hier is Gestreepte klaver te zien samen met een gele klaver die veel algemener is, Hopklaver (Trifolium campestre). De twee soorten groeien in allerlei soorten grasland, de gele bijna overal en de rose bijna nergens.

Veldkruidkers

In een graanakker houdt een klein plantje zich stijf rechtop in de eerste zonnestralen.





Veldkruidkers (Lepidium campestre) is een plant uit de Kruisbloemenfamilie die te vinden is in akkers, weiden en ruige plaatsen op arme droge, bij voorkeur kalkrijke, grond. Kleine exemplaren zijn recht en verticaal, grotere hebben vertakkingen die de plant op een kandelaar doen lijken.





De bloemen stellen niet veel voor. Ze zijn klein, vier kroonblaadjes die een ronde vrucht omgeven die snel groter wordt dan de bloem zelf.





De vruchten, hauwen, zijn kort gevleugeld en hebben een kleine indeuking aan de top.

Amandelwolfsmelk

Amandelwolfsmelk (Euphorbia amygdaloides) groeit in bossen en begint te bloeien lang voor er bladeren aan de bomen komen.





Wolfsmelken, tenminste de soorten die in Frankrijk voorkomen, hebben een aantal trekken gemeen. Bij het breken van een blad of twijg komt dik wit melksap vrij. En de meeste Wolfsmelken hebben trossen of schermen van geelgroene bloeiwijzen.





Amandelwolfsmelk is geen uitzondering.





Een 'bloem' in detail. Ronde structuren vormen een soort schotel onder een vreemde machinerie. De twee geelgroene halfcirkels die het instrumentarium omgeven zijn geen bloemblaadjes, die heeft de Wolfsmelk niet, maar schutbladen. En het rode bolletje is een onrijpe vrucht, de stempelresten zijn nog zichtbaar als twee groene steeltjes. Links en rechts van de vrucht, onder twee lichtgroene halve manen, beginnen nieuwe 'bloemen' zich te openen. En de halve manen? Dat zijn klieren die nectar bevatten. Bovenop dit alles bevinden zich een paar meeldraden met stuifmeel.





De blauwgroene, soms wat rood aangelopen bladeren lijken tot een andere plantensoort te behoren.





En als eindelijk de bomen nieuwe blaadjes maken, houdt de Amandelwolfsmelk niet direct op met bloeien.

Judasboom

Op de 'causses' in de Périgord, de droge hellingen en plateaux op kalkgrond waar vooral kromgegroeide Donzige eiken groeien, zijn nu fluorescerend rose plekken te zien tussen het nieuwe tere groen. De Judasboom (Cercis siliquastrum) is een struik of een kleine boom uit het Middellandse zee-gebied die hier goed groeit. Hij is ontsnapt uit tuinen en houdt stand in een 'wilde' omgeving zonder al te opdringerig te worden.

Het is een vlinderbloemige die overvloedig bloeit direct op het oude hout.

De nieuwe twijgen dragen alleen blad. Maar wat een leuke blaadjes!

Een enkele knalroze knop op een dikke tak, dat doet wat buitenaards aan.

In de zomer maakt de Judasboom rode peulen.

En de herfstkleuren zijn ook niet gek.

Kortom, we klagen niet dat hij hier wil wonen.

Voorjaarszegge

De Zegge die het vroegste bloeit is al aan het einde van zijn bloei. De meeldraden van de Voorjaarszegge (Carex halleriana) hebben hun stuifmeel verspreid en zijn al bijna uitgedroogd; de bloeistengels vormen kleine bruine harige knotsjes.





Voorjaarszegge groeit in kalkgrasland en hij houdt van droog en zonnig.





Hij heeft twee soorten bloemstengels. De langste en dikste dragen meestal mannelijke en vrouwelijke bloemaartjes, de grotere mannelijke bovenaan en de vrouwelijke daaronder.





Onderaan, min of meer verstopt in de plant, bevinden zich draaddunne stengeltjes met daarop vrouwelijke aartjes met lange licht gekleurde stampers.





Het grijze uitgedroogde blad is nog van vorig jaar.