Zandraket

Zandraket (Arabidopsis thaliana) is een kleine eenjarige van de Mosterdfamilie, een nichtje van rapen en roquette. Het is een tenger gewasje.





Het lijkt niet veel, kleine witte bloempjes met elk vier kelk- en kroonblaadjes op een dun stengeltje. De vruchten, hauwen, zijn lang en smal. Er is nauwelijks blad, de bladrozetten aan de voet zijn al verdwenen bij het begin van de bloei.

De Zandraket weet hoe hij zaad moet maken overigens.





Ziehier het gevolg onder gunstige omstandigheden, in een nieuw ingezaaid grasland waar het gras niet echt wilde kiemen. Het veld is nu bedekt met een enorme hoeveelheid Zandraket.





Duizenden kleine plantjes buigen in de wind. Het is heel goed mogelijk dat volgend jaar de toestand geheel anders is. Het gras bedekt misschien het veld, en miljoenen zaden wachten in de grond een beter jaar af.





Maar nu gaat alles goed voor de Zandraket.

Haagbeukebloesem

De Haagbeuken (Carpinus betulus) staan in bloei!






Hier een twijg met een paar mannelijke katjes. De vrouwelijke zijn kleiner, er is er eentje te zien midden op de foto.





Een vrouwelijk katje met een paar bloemen, alleen de rode stampers en een paar groene schubben zijn te zien.

Kerspruim

Maartse bui.







De kroonblaadjes van de Kerspruim (Prunus cerasifera) vallen.

Gladde iep

Het is opschieten geblazen als u de Gladde iep (Ulmus minor) in bloei wilt zien, het duurt maar zo kort!

Om te beginnen moet u een Gladde iep vinden. Dat is niet moeilijk, het is een algemene boom. Dikke kans dat u er eentje vindt aan de oever van de Dordogne of een andere rivier. Op dit moment is hij herkenbaar aan een massa kleine bleke of roodachtige bolletjes die de twijgen bedekken.





Geen opvallende bloei, maar op dit moment is de lawine van voorjaarsbloei nog niet ontketend, en deze kleine bloemhoofdjes vallen best op.







Elk bolletje bevat meeldraden en stampers en niet veel anders. Soms is de schub die de bloemknop beschermde voor hij open ging nog aanwezig. De bladknoppen zijn nog goed gesloten.





Het bolletje links begint open te gaan, de meeldraden worden langer en sommige laten al wat stuifmeel zien. Ook de eerste stampers, die eruit zien als kleine witte veertjes, komen uit. Het bloemhoofdje rechts is al verder gevorderd, enkel een paar verdroogde meeldraden hangen er nog aan, en de veertjes van de vrouwelijke bloemen zijn volop aanwezig. De vruchten beginnen te groeien, ze zijn heldergroen met hier en daar een roestkleurige membraanachtige schub, en bekroond door een stamper.





Nog een keer hetzelfde. Links een bijna uitgebloeid bloemhoofdje, onderaan eentje die begint te bloeien. Zoals bij veel windbestuivers ontwikkelen de stampers zich wat later dan de meeldraden.

Misschien vindt u dit niet spectaculair maar...

Gewone es

Niet ver van een beek omgeven door Italiaanse populieren, aan de rand van een akker, groeien een paar grote bomen met ronde kruinen. Deze nogal majestueuze bomen zijn Gewone essen (Fraxinus excelsior).






Ze groeien bijna overal waar de grond genoeg vocht bevat, niet alleen als solitair maar ook in loofbossen en rivierbossen.





Deze drie essen zijn zo hoog geworden dat de toppen niet meer zichtbaar zijn. De bladeren die te zien zijn horen bij de lagere bomen en struiken die hen omgeven.





Als de boom jong is, is de schors glad. Bij het ouder worden vormen zich groeven, waardoor de schors wat op die van een Eik gaat lijken.






De bladeren zijn geveerd en helder groen. Hieronder het blad van een jong boompje van hetzelfde jaar naast een paar Reuzenpaardestaarten.





En nu, in maart, openen de bloemknoppen van de Gewone es zich. De knoppen, zowel die van bloemen als van bladeren, zijn dofzwart.





Deze boom hier heeft alleen maar mannelijke bloemen. Er zijn geen kelk- of kro0nblaadjes, de meeldraden, sommige al open met stuifmeel zichtbaar, tonen zich open en bloot.

Gevlekt longkruid

De bladeren van Gevlekt longkruid (Pulmonaria longifolia) zijn bihjna het hele jaar rond te vinden. Zoek ze in het bos, langs de rand van een pad, bij voorkeur in een kastanjebos of onder andere bomen op zure grond. De bladeren zijn gevlekt en met een beetje (veel!) fantasie zou je kunnen zeggen dat ze op de binnenkant van een long lijken. Derhalve zijn naam. Volgens sommigen zou de plant om die reden bruikbaar zijn tegen longziekten. 't Is maar waar je in wilt geloven...





Op dit moment maakt het Gevlekt longkruid kleine bladrozetten waarin de bloemknoppen al zichtbaar zijn. Zoals bij veel planten met gevlekt blad heeft ieder individu zijn eigen unieke vlekkenpatroon met karakteristieke vorm, grootte en intensiteit van de vlekken. Geen twee planten zijn gelijk.





De plant hieronder heeft nog een blad van vorig jaar. In de zomer maakt het Gevlekt longkruid extra grote bladeren, tot wel 50 cm lang. De oude bladeren verdwijnen in de winter. Behalve het blad hieronder, blijkbaar.






Nu, eind februari komen er hier en daar bloemen. En wat voor bloemen!






Dat is niet buitengewoon, het is een vroege bloeier aan het eind van de winter. Het uitzonderlijk warme en zonnige weer van de laatste weken had hier niet zoveel invloed op, de koude nachten hebben de groei stevig afgeremd.

Haagbeuk

De Haagbeuk (Carpinus betulus) komt veel voor in de Périgord. Hij groeit vooral op noordhellingen en in diepe valleien, waar hij uitgestrekte en donker beschaduwde bossen kan vormen. Hij is in de plaats gekomen van Beuken die bijna uit de Dordogne verdwenen zijn. Zelfde soort boom, zelfde habitat. Normaal gesproken worden Haagbeuken niet oud. Een oude Haagbeuk zoals deze kom je niet vaak tegen. Deze Methusalem is veeleer hoog dan breed, en zijn stam vertoont een netwerk van ribbels en verdikkingen, alsof de boom is samengesteld uit vele vervlochten dunne stammen.






Het is normaal voor een haagbeuk om een geribbelde stam te hebben, zoals hieronder te zien is. Als het niet zichtbaar is, is het voelbaar, laat een hand over de dunne schors glijden en de verdikkingen in het hout eronder zijn tastbaar.





Bijna onzichtbaar op de foto: in dit winterse bosje beginnen de knoppen al te zwellen. De Haagbeuk maakt zijn bladeren wat vroeger dan bijvoorbeeld Eik en Kastanje. Nog een paar weken en de knoppen komen uit.




Ziehier, eind maart, bladeren!






Zij lijken op beukebladeren, maar ze zijn wat matter en lichter groen, en de bladranden zijn onbehaard.

De katjes - hier de mannelijke - ontwikkelen zich gelijk met de bladeren.





Ze bewegen met de wind die het stuifmeel verspreidt waar hij maar wil.