Paarse bremraap

Hetzelfde grasland, de achtergrond van de eerste foto van de vorige post. Tussen de gele bloemen van de Paardehoefklaver is een nieuwe Bremraap verschenen, naast een nieuw blad van zijn gastheer.

De Paarse bremraap (Orobanche amethystea) parasiteert op de Echte kruisdistel (Eryngium campestre).

Geelhartje

In een bloeiend grasland groeien kleine witte bloempjes tussen de gele Paardehoefklaver (Hippocrepis comosa).

Geelhartje (Linum catharticum) is een soort Vlas met voor Vlas typerende dunne stengels en tegenoverstaande smalle blaadjes. Hij is algemeen in dit soort grasland, vooral op kalkgrond, en bloeit bijna de hele zomer door.

Voor de bloei zijn de bloemsteeltjes naar beneden gebogen, als de bloem zich opent richten ze zich weer op.

Op de knieën en met een loep is hij goed te zien. En dan blijkt hoe mooi hij is.

De vrucht, een bijna ronde capsule die in vijf kleppen openspringt om het zaad los te laten, lijkt erg op de vruchten van andere, grotere, soorten Vlas.

Bijenorchis

Ophrysen zijn orchideeën die een list gebruiken om bijen en andere insecten aan te trekken voor hun pollinisatie. De bloem is zodanig gebouwd dat hij op een vrouwelijk insect lijkt, en hij ruikt zelfs als feromonen. De lip is donker, met contrasterende strepen en vlekken, en de kelkbladen zijn groen of gekleurd zoals een bloem.





Dit is de Bijenorchis (Ophrys apifera). In de Dordogne is het de laatstbloeiende Ophrys. Nu bloeit hij overal. Hij heeft drie roze kelkbladen en daarbovenop zit het 'insect' gevormd door de lip, met links en rechts twee harige bultjes die op poten lijken. Twee kleine kroonblaadjes steken aan weerszijden uit als 'antennes'. Ze lijken in onze ogen meer op oortjes, maar een insect kijkt nu eenmaal anders. Het groengele orgaan midden in de bloem is het gymnosteen, een zuiltje van stempel en meeldraden typerend voor orchideeën.

De bloemknop boven is bezig zich te openen, de bruine lip is al te zien. De knop begint op z'n kop, en tijd'ns het openen draait de bloem zich in de juiste positie.






Hier een zijaanzicht. De lip is klaar om een insect te ontvangen, de 'poten' gespreid. Et zijn twee stuifmeelklompjes te zien, elk op een steel waar onderaan een soort lijm zit. Als een insect op de lip landt en in aanraking komt met de stuifmeelklompjes raken deze los en plakken op de kop van het insect, die ze meenemen kan naar een volgende Bijenorchis. Ook zelfbevruchting is mogelijk als het stuifmeelklompje verder neerbuigt tot aan de stempel.

Een ingewikkeld systeem maar blijkbaar werkt het.






Een voorrecht om in zo'n wei te mogen bloeien!

Bloedrode bremraap

Bremrapen hebben geen chlorofyl en ze parasiteren op andere planten. Een Bremraap groeit op de wortels van zijn gastheer, en in het voorjaar verschijnt zijn stengel naast deze. Hij heeft geen bladeren, die heeft hij niet nodig, hoogstens een paar schubjes. In de Dordogne komt een tiental soorten voor. De Bloedrode bremraap (Orobanche gracilis) is niet echt bloedrood, maar wel kleurig vergeleken met de meeste andere soorten.

Hij groeit op diverse Vlinderbloemigen. Nee, niet op de denneappel, die ligt er alleen maar om een idee te geven van de grootte. De bladeren en een bloem van de Paardehoefklaver zijn goed te zien op de foto's.

De Bloedrode bremraap bloeit begin mei, en je ziet hem niet vaak, zelfs als de planten die als gastheer kunnen dienen algemeen zijn.

Hij is makkelijk te onderscheiden van andere Bremrapen, de binnenkant van de bloemkroon is glanzend rood in sterk contrast met de gele stempel. De buitenkant van de bloemkroon is - zoals bij veel Bremrapen - bezet met klierharen, hier zijn deze geel.

Bleeksporig bosviooltje

De blauwe viooltjes die in april bloeien lijken allemaal op elkaar. Dit is het Bleeksporig bosviooltje (Viola riviniana).




Deze ziet er nogal hoekig uit. Het moet gezegd worden, viooltjes laten graag zien dat ze karakter hebben.





Het Bleeksporig bosviooltje groeit (het zal niet verbazen) in bos, op neutrale tot zure grond. De verspreide toefen zijn los, als er een soort rozet is bevindt deze zich niet op de grond maar halverwege een stengeltje of opstijgende uitloper.




En het Bleeksporig bosviooltje heeft (het zal evenmin verbazen) een dikke bleekwitte spoor. De kelkbladeren zijn puntig...





... en het onderste kroonblad gestreept.






Hier groeit hij tussen de dode bladeren van een Tamme Kastanje die net zoals het viooltje niet van kalkgrond houdt.

Aangebrande orchis

Bij zonsondergrand in het grasland. Er groeien kleine planten die een zonnesteek lijken te hebben gehad. De bloemen van de Aangebrande orchis (Neotinea ustulata) die onderaan groeien gaan het eerst open, de donkerrode knoppen bovenaan zitten nog dicht. De planten lijkt behoorlijk verfomfaaid, een konijn heeft kennelijk aan blad en bloem zitten eten.





Een paar dagen later, in de ochtenddauw, zijn bijna alle bloemen open.





De plant ziet er minder verbrand uit. Deze orchidee van een of twee decimeter hoog is tamelijk algemeen in kalkgrasland.





Tijdens de bloei groeien de planten aanzienlijk omhoog. Hierboven, op een regenachtige meidag, verschijnen de eerste vruchten.






De bloemen varieren van plant tot plant, zoals overigens bij veel orchideeën. Er zitten bijna altijd rode vlekken op de lip, en het bovenste naar beneden gebogen kroonblad is rood.





De Japanse vlag of een gezicht of... ?

Grote muur

In het begin waren er alleen maar lange bladeren die werkelijk op grasbladen leken, elk met zijn eigen dauwdruppel.





Maar dat was een maand geleden. Nu is de Grote muur (Stellaria holostea) in bloei.






Hij is nooit alleen. Waar één bloem is, zijn er tenminste honderd andere. Deze vaste plant is een kuddedier, met z'n allen versieren de kleine witte bloemen bosranden en weiden en wegbermen.





Ieder van de vijf kroonblaadjes is diep ingesneden en heeft twee lobben, er zijn tien meeldraden en drie stempels, en in elke beloem is het hetzelfde. Wie zegt dat planten niet kunnen tellen?





Mooi doorschijnend... zolang als het duurt, in een paar weken is de bloei over en maakt de Grote muur vruchten, en daarna is het voorbij tot volgend voojaar.