Echte kruisdistel

Die harde stekelige bladeren die schrammen op de enkels geven bij het lopen door grasland, dat is de Echte Kruisdistel (Eryngium campestre). Hij is makkelijk te herkennen aan zijn kleur, het waslaagje dat dient als bescherming tegen zonnebrand legt een blauwgroen waas over de bladeren.

Het lijkt wel een distel, met stekelige bladeren en bloemen in hoofdjes. Maar nee, de Echte kruisdistel hoort niet bij de familie van de Asteraceeën, zoals de distels (en ook de paardebloem en de margriet), maar bij de Apiaceeën. De leden van deze familie hebben schermbloemen, zoals te zien is bij de wilde peen en de venkel.

Bij de Echte kruisdistel zijn de steeltjes van de kleine bloemetjes in het scherm zodanig kort dat ze niet meer zichtbaar zijn. De omwindselbladen vormen een krans onder de bloemen.

Paardehoefklaver

Overal te vinden waar het droog en zonnig is: Paardehoefklaver (Hippocrepis comosa).

's Morgens vroeg, de bloemen nog slapend, met een kroontje van dauwdruppels ...

... en overdag, klaarwakker.

Veldsalie

Veldsalie (Salvia pratensis) is het niet het soort salie dat geschikt is om gerechten mee op smaak te brengen, hij heeft bijna geen geur. Het bloeiseizoen is nu bijna over, de laatste bloeiende takken worden binnenkort gemaaid samen met het gras in de hooilanden waar ze groeien.

Deze Rode Roofwants (Rhinocoris iracundus) ligt tussen bloemen op de loer, en zuigt vervolgens de gevangen prooi, een ander insect, leeg met zijn lange zuigmond.

Hij lijkt de voorkeur te geven aan Veldsalie. Waarom? Niet omdat zijn helderrode kleur zo mooi afsteekt tegen het diepblauw van de bloem. Ook niet omdat er meer insecten in de Veldsalie zitten, want dat lijkt niet zo te zijn. Waarom dan wel?

Drie grassen

De meeste grassen bloeien maar een paar dagen. Vandaag is het moeilijk om ook maar een enkele bloeiende pluim te vinden, maar een week geleden waren deze wuivende gele helmknoppen van de Bergdravik (Bromopsis erecta) overal te zien.

Wie de Bevertjes (Briza media) in bloei wil zien moet ook bijna een jaar wachten. Hier heeft een jonge sprinkhaan een rustplek gevonden tussen de aartjes.

Maar de Goudhaver (Trisetum flavescens) staat in volle bloei. De fijne pluimen zijn nu meer zilver dan goud.

In dit grasland deed gisteravond de ondergaande zon de kleuren van de drie grassen goede uitkomen. Paars-roze voor de Bevertjes, geel voor de Bergdravik, met daardoorheen de wittige pluimen van de Goudhaver.

Kuifhyacint

Deze bloemkrabspin weeft geen web maar loert op prooi in een bloem. Als een insect landt op zoek naar nectar hapt de spin toe. Hier heeft zij (ja, het is een zij, mannetjes zijn veel kleiner) een Kuifhyacint (Muscari comosum) uitgezocht.

Nu bloeien er overal kuifhyacinten in wegbermen in graslanden. Het is een bolgewas, net zoals de blauwe druifjes uit de tuin. Op de foto hieronder is te zien dat er twee soorten bloemen zijn. De paarsbruine onderaan zijn vruchtbaar. Het bovenste deel van de plant trekt insecten aan door de intens blauwe kleur van de onvruchtbare bloemen.

Ontrollen

Bij de meeste vaatplanten zijn de jonge blaadjes opgevouwen of cylindervormig opgerold. Zo niet bij de varens, hun jonge bladen vormen spiralen. Nu zijn ze overal te vinden. De twee soorten hieronder komen veel voor.

De Tongvaren (Asplenium scolopendrium) groeit op steile en stenige hellingen in de schaduw van bomen.

En de Adelaarsvaren (Pteridium aquilinum) vormt dichte ondergroei in eiken- en kastanjebossen.

Twee spiegelorchissen

Ziehier de twee kleinste orchideeën van Trémolat, maar een paar centimeter groot. Wie niet uitkijkt gaat er zomaar op staan! Ze groeien op droge plekken met spaarzame en korte begroeiing. Een open plek in een licht eikenbos, maar ook ergens waar het er totaal niet mooi en natuurlijk uitziet; een plek waar mensen hun troep verbranden of een crossveldje.

Het zijn allebei spiegelorchissen. genoemd naar de lichte vlek op het donkere deel van de bloem. Deze maakt dat de bloem lijkt op een insect, althans in de ogen van sommige mannetjesbijen die proberen ermee te copuleren en die daardoor bijdragen aan de verspreiding van het stuifmeel.

De eerste is een Bruine spiegelorchis (Ophrys sulcata).

En dit is de Gele spiegelorchis (Ophrys lutea).

Deze twee mediterrane soorten hebben de noordelijkste rand van hun verspreidingsgebied in dit gedeelte van Frankrijk. Misschien omdat ze het noordelijker te koud vinden; misschien omdat hun bestuivers alleen in warmere streken kunnen leven.