Grote ereprijs

De eerste ereprijs van het jaar is altijd Grote ereprijs (Veronica persica) en in het algemeen is hij ook de laatste, want als het niet te koud en niet te droog is bloeit hij het hele jaar door.

Hij bedekt de bodem in akkers, tuinen, graslanden en soms ook op min of meer betreden plekken, zoals hier. bijna alle ereprijzen zijn blauw, maar dit blauw is buitengewoon. De fraaie bloemkroontjes vallen snel af en worden direct vervangen door nieuwe bloemen.

Een zonnestraal doet de kleuren sprankelen. Dat hebben we nu net nodig in dit grauwe seizoen.

Hulst

Kerst is voorbij en er zijn niet veel takken met de kleine rode besjes van Hulst (Ilex aquifolium) te vinden. Dat is niet omdat ze allemaal geplukt zijn om huizen in kerstsfeer te brengen, maar omdat de vogels ze hebben opgegeten.

Hulst is een struik, soms een kleine boom, met stekelige bladeren die het hele jaar door groen zijn. Hij groeit in de schaduw van andere loofbomen, bij voorkeur in een beukenbos.

Omdat Beuken schaars zijn in de Dordogne, moet de Hulst het doen met Kastanjes en soms Haagbeuken of Eiken. Hij houdt niet van kalkgrond en prefereert zuurdere bodems.

Bij grote exemplaren is een dessin van kleine driehoekjes op de stam te zien.

Hij groeit hij in het gezelschap van een andere prikkende struik, de Stekelige muizedoorn (Ruscus aculeatus). Die overigens ook rode bessen in de winter maakt. In de bladoksels beginnen kleine bloemknoppen zich te ontwikkelen, maar we moeten tot mei wachten om de witte bloempjes te zien.

Vederesdoorn

De zondvloedachtige regen van de laatste weken heeft het waterpeil van de Dordogne fors doen stijgen. Nu staan de bomen aan de oever met hun voeten in het water.






Geen probleem voor de Vederesdoorn (Acer negundo) links op de foto, die is daar op gebouwd. Hij is een ongewone Esdoorn, afkomstig uit Noordamerika en nu goed en wel geinstalleerd langs de grote rivieren hier, waar hij dichte bossen kan vormen.





In de herfst worden de bladeren geel. Ze zijn samengesteld in plaats van handvormig ingesneden zoals bij de meeste andere Esdoorns.

Watermunt

Bijna het hele jaar door zijn er wel muntblaadjes te vinden, alleen als het hard vriest, verdwijnen ze. Hier groeit een massa Watermunt (Mentha aquatiqua) aan de oever van een beek.





Bloemen, die zijn er niet of nauwelijks meer om deze tijd van het jaar.






Ze vormen bolvormige schermen aan de top van de takken en vaak ook in de oksels van de tegenoverstaande bladeren eronder.





De plant heeft een milde mintgeur die te ruiken is als je over de planten heen loopt. Tenminste de bladeren, de bloemen ruiken licht honingachtig.





In de zomer groeien er soms grote toefen Watermunt in vochtige weilanden. En ja, de vlinders houden ervan.

Hazelaar

Dit is een Hazelaar (Corylus avellana) tijdens een zomerse stortbui.



Nu zouden de bladeren moeten vallen, maar dit jaar gaat dat niet zo snel. Om geel en rood te worden en om zich los te maken van de takken hebben ze een paar koude dagen en nachten nodig. Deze herfst is het te warm, dus er is nog veel groen in het bos.




Deze bladeren van de Hazelaar, ovaal, getand, met duidelijk zichtbare nerven en een karakteristiek puntje aan het eind, zijn wat opgebleekt, meer niet.




Er zijn individuele verschillen tussen de struiken, ondertussen. Onder een Hazelaar een eindje verderop liggen al wel veel afgevallen bladeren.

Over een paar weken zijn er alleen nog maar naakte stammetjes en takken te zien.





Een oude Hazelaar lijkt op een groot boeket van stammetjes en twijgen die ongeveer op dezelfde plaats uit de grond komen. Als de oudste takken sterven, ontwikkelen er zich nieuwe pal ernaast.

Haagbeuk

Gevallen bladeren in een Haagbeukebos.





Maar normaal gesproken worden de bladeren van de Haagbeuk (Carpinus betulus) geel in de herfst, is het niet? Blijkbaar is dat niet altijd waar.




Ter bevestiging kijken we omhoog. Inderdaad, twee Haagbeuken met roodachtig blad. Uitzonderingen op de regel bestaan.

Longenmos

Op een boomstam groeit een gewas met de kleur van sla. Althans in deze natte herfst is het heldergroen, gedurende een droge periode is het bruinachtig. Het is Longenmos (Lobaria pulmonaria), geen mos maar een korstmos, een van de grootste in Frankrijk.






De thallus (het "blad") in de vorm van een onregelmatig gelobde sliert die min of meer naar beneden hangt, kan 40 cm lang worden. Op deze boom zijn de thalli veel korter. Van dichtbij is goed te zien dat er verschillend getinte thalli zijn die ook een verschillende vorm hebben.






Dit korstmos groeit langzaam, en er zijn jonge en oudere thalli aanwezig op dezelfde boom.





Het oppervlak vertoont netvormige vertakkingen waarop kleine sorediën zichtbaar zijn als een grijsgroen poederachtige substantie. De sorediën dienen voor de vegetatieve vermenigvuldiging, ze bevatten 'monsters' van de ascomyceet en het blauwwier die samen het korstmos vormen en die zich naar andere bomen kunnen verplaatsen.





Longenmos is een organisme van volgroeid bos met oude loofbomen, zoals in de Dordogne Eiken en Haagbeuken. Omdat hij gevoelig is voor bepaalde vormen van luchtvervuiling, vooral zwaveldioxide, is het Longenmos nagenoeg verdwenen uit geindustrialiseerde en geurbaniseerde gebieden. In de Périgord is hij nog te vinden, hier en daar.