Kalkhoornbloem

In droog grasland is altijd wel een plek waar geen gras groeit. Maar de Kalkhoornbloem (Cerastium brachypetalum groeit er wel, massaal. Het is een eenjarige plant met een korte levenscyclus, in een  of twee weken zullen de groene spruiten op de foto alweer geel worden en sterven.

Gele anemoon

Nòg een anemoon. Behalve wat betreft de kleur lijkt hij erg op de Bosanemoon, maar dan wat groter, en hij bloeit ook wat later. De Gele anemoon (Anemone ranunculoides) houdt van niet te droge bossen.

Het is niet gemakkelijk er eentje te vinden want het is een zeldzame plant in deze streek. Hier een exemplaar aan de oever van een beek, op de achtergrond spiegelt het blauw van de lucht in het water. De steunbladen zijn goed te zien.

Bosanemoon

Vanaf begin april bedekken witte bloempjes de bodem in het bos. De Bosanemoon (Anemone nemorosa) bloeit massaal. Het is een plant die het liefst groeit op lichtzure grond in loofbos.

Hier zoeken kleine insecten naar voedsel onder de talrijke gele meeldraden.

Bij de Anemonen draagt elke stengel een bloem, met lager aan de steel een krans van steunbladen. De vorm van de bladeren en bloemen doet enigszins denken aan een Boterbloem. Ja, dat is de zelfde familie van Ranonkels.

Slanke sleutelbloem

Sleutelbloemen groeien overal maar de Slanke sleutelbloem (Primula eliator) is wat minder algemeen dan de andere. Soms is de plant, met lichtgele bloemen op hoge stelen, te vinden aan de oever van een beek onder de bomen.
 

Muurleeuwebek

Als het weer meezit heeft hij bijna het hele jaar door bloemen, maar nu is de Muurleeuwebek (Cymbalaria muralis) in volle bloei. Hij wortelt in de spleten van een rots, of tussen de stenen van een oude muur of een ander verticaal vlak, het liefst niet te ver van water.

Hier groeit hij op een rots vlak boven een plek waar wat water wegsijpelt maar hij is ook te vinden boven een oude wasplaats, naast een watermolen of bij een andere ommuurde waterloop.

De kleine lila bloepmpjes, met op de onderlip twee gele bultjes, zijn onmiskenbaar, net zoals het klimopachtige blad.

 

Wit viooltje

Dit is hèt seizoen voor de kleine voorjaarsviooltjes. Meestal zijn ze blauw, maar soms staan er witte tussen. Ja, het gebeurt dat een Maarts viooltje (zie ook Voorjaarsviooltjes) witte bloemen heeft in plaats van blauwe.


Maar het plantje hier groeit op droge lemige grond, midden op een weinig betreden pad in een haagbeuken-eikenbos. Typisch een omgeving voor een andere soort, het Witte viooltje (Viola alba). Ook kleine details in de morfologie van de plant maken duidelijk dat het een aparte soort is. Maar om die te zien is een loep nodig.

Twee meter verderop op hetzelfde pad groeit een variant van het Witte viooltje met donkerder bladeren en een purperen spoor. Laten we deze "Donkerbladig viooltje" (Viola alba ssp scotophylla) noemen. Op de voorgrond zijn nog een paar bladeren met paarse nerven van het vorig jaar te zien. Onder de bloem ontvouwen zich de nieuwe blaadjes.

Overstroming

De hevige regenval van deze winter maakt dat alle beekjes buiten hun oevers treden. Een klein dal in het bos staat blank.


Deze nieuwe bladeren, wit gevlekt, zijn van de Italiaanse aronskelk (Arum italicum). Een zonnestraal tekent lichtstrepen op het wateroppervlak.















Ook dit Sneeuwklokje (Galanthus nivalis) staat onder water. Als het water over een paar dagen of weken verdwijnt groeien de planten gewoon door. Geen probleem!