Gele ogentroost

Deze plant van een halve meter hoog, met dunne stijve takken, bloeit uitbundig in september.


De Gele ogentroost (Odontites verna) heeft chlorofyl en kan dus met fotosynthese voor een groot deel in zijn eigen behoeften voorzien. Maar hij is ook een beetje parasiet: met kleine grijpvoetjes hecht hij zich ondergronds aan de wortels van naburige planten, vooral grassen, om bij hen mineralen en water te halen. Het schijnt dat ook sommige wijngaarden erge last kunnen hebben van de aanwezigheid van Gele ogentroost.

Straalscherm

De vruchten van het Straalscherm (Orlaya grandiflora) zijn typerend voor schermbloemen. Ze zijn min of meer ovaal en kunnen splijten in twee delen, elk met een zaad.


De vrucht is bedekt met rechte haren, die steviger worden als het zaad rijpt. De lange rose uitsteeksels zijn de resten van stampers, twee per bloem.

Het heeft gebloeid in juni, met teerwitte bloemen als kant op de arme droge bodem.

Geel stalkruid

Een plukje van twee decimeter hoog op de droge grond tussen de jeneverbessen. Niet moeilijk eraan voorbij te gaan. Maar wie goed kijkt ziet dat het Geel stalkruid (Ononis natrix) mooie bloemen heeft.


Als de vlinderbloemen zich openen hebben ze fijne rode streepjes op een gele achtergrond. Het grijze dons op de foto zijn de klierharen die de bladeren bedekken. Bij het aanraken kleeft de plant een beetje aan de handen. En hij laat daar ook een geur achter, niet echt aangenaam. Misschien dat dat de konijnen ervan weerhoudt het Gestreepte stalkruid te eten!







De Stalkruiden zijn vaste planten met lange taaie wortels, en boeren houden er niet van ze op hun land aan te treffen.

Sterklaver

De meeste klaversoorten zijn niet zo erg groot, maar deze, de Sterklaver (Trifolium angustifolium) steekt meestal boven de omringende vegetatie uit.
 

Alles aan deze plant is lang. De blaadjes zijn zoals het hoort bij een klaver in drieën verdeeld, maar wel erg lang uitgerekt. Ze zijn bedekt met korte donzige haren. Dat is nodig om de plant te beschermen tegen uitdrogen, hij groeit op droge, soms zandige, plaatsen.












Ook de bloemhoofdjes zijn lang, soms wel tien centimeter. Ook na de bloei zijn ze mooi!

Klavervreter

De bremrapen zijn bijna uitgebloeid. H'et zijn parasieten zonder bladgroen die leven op de wortels van andere planten. Deze bremraap, de Klavervreter (Orobanche minor) is omringd door zijn gastheer, hier de Hopklaver (Medicago lupulina) met kleine gele bloemhoofdjes, maar deze soort 'eet' ook echte klavers.


De meeste stengels op de foto zijn al dood, alleen degene helemaal rechts is nog in bloei.

Stofzaad

2012 is een goed jaar voor het Stofzaad (Monotropa hypopitys). Dit ivoorkleurige plantje is tamelijk zeldzaam in de Perigord, maar deze zomer zijn er een heleboel. Misschien houdt het van een regenachtig begin van de zomer, na de extreme droogte van 2011.
 

Het stofzaad is een parasiet op Dennen. Het heeft geen chlorofyl maar onttrekt voedingsstoffen aan de wortels van zijn gastheer. In een dennebos is vaak maar een enkele boom aangetast, en deze lijkt niet te lijden onder zijn parasiet. Mogelijk heeft het ook voordelen om Stofzaad aan je wortels te hebben.

Zandmuur

Bandensporen in een droog kalkgrasland, misschien hebben afgelopen winter de 4x4's van jagers de bodem wat verdicht. Een open plek waar het water van de laatste winterse regenbui wat langer bleef staan.


Nogal specifieke eisen stelt dit kleine witte bloempje, maar als aan alle voorwaarden wordt voldoen bloeit het 'Omstreden zandmuur' (Arenaria controversa, geen Nederlandse naam te vinden) massaal.