Eenstijlige meidoorn

Op dit moment is er explosie van bloei in het wit. De hoofdverantwoordelijkheid voor deze conflagratie wordt gedeeld dooe een paar planten, waarvan zonder twijfel de Eenstijlige meidoorn (Crataegus monogyna) de belangsrijkste is.

Hier is hij, een kleine boom, te zien achter een wolk van fluitekruid (Anthriscus sylvestris).

Wat is hij mooi, deze meidoorn! En wat ruikt hij lekker!

Wie goed naar een bloem kijkt ziet dat deze maar één stijl heeft (en een ovarium, maar dat zit verborgen in de bloembodem), vandaar het 'éénstijlige' in de naam. Meeldraden met roze pollen omringen de stijl.

Eenstijlige meidoorn groeit in heggen, bosranden, en zelfs midden in het bos in de schaduw. Caak mengen zijn twijgen zich met die van andere bomen en struiken.

In de herfst kleiren zijn bladeren in de vorm van kleine handjes geel. Een paar vrichten, donkerrode bessen, zijn er nog in de verwachting opgegeten te zullen worden door vogels.

Veldereprijs

De meeste Ereprijzen hebben blauwe bloemen en Veldereprijs (Veronica arvensis) is geen uitzondering. Bij hem zijn de bloemen echt heel klein.

Net zoals de hele plant overigens, hier te zien in een schraal grasland vroeg in het seizoen.

In de bloemkroon zijn de kroonbladen vergroeid tot een soort trechter. Elke plant maakt heel veel bloemen maar omdat die snel afvallen zie je vooral knoppen en vruchten.

De vruchten zijn hartvormig met meestal nog een restje van de stijl aanwezig. De stengels worden aanzienlijk langer na de bloei om plaats te bieden aan al die vruchten.

Veldereprijs is een algemeen voorkomende plant. Zoalds zijn naam al zegt kom je hem overal in het veld tegen, op akkers, maar ook in tuinen, op kale plekken in grasland en bovenop stenen muurtjes. Of zoals hier op een plek waar vorig jaar takken verbrand zijn.

Muurhavikskruid

Het begint allemaal met donkerrood gevlekte bladeren. Mooie bladeren.

De sombere kleur van de vlekken kan helderder of intenser zijn, en de bladeren zijn donzig behaard.

Net zo als de jonge stengels.

Nu zijn de zonnebloemgele bloemen tevoorschijn gekomen. De bloei van het Muurhavikskruid (Hieracium glaucinum) begint als de eerste bladeren aan de bomen komen en hij is vroeger dan bij andere Havikskruiden. De lintbloemen zijn gekarteld aan het eind, alsof een beestje eraan heeft geknabbeld.





Vaak groeit hij in grote groepen.

Muurhavikskruid vrolijkt bosranden op kalkgrond op. De bloei duurt niet lang, in mei is het alweer over.





Later in het seizoen. De plant is aangevreten door luis maar de zaden met hun donzige parapluutjes zijn er nog.

Ruw vergeet-mij-nietje

De blaadjes van het kleine Ruw vergeet-mij-nietje (Myosotis ramosissima) zijn rood aangelopen. De nog koude nachten hebben het gestimuleerd om een pigment, anthocyaan, aan te maken dat beschermt tegen lage temperaturen. Dat is nodig, de schrale kalkgraslanden waar het groeit zijn vroeg in het voorjaar blootgesteld en wind en kou. En aan de zon die fel kan zijn overdag. De planten die hier leven moeten tegen een stootje kunnen.





Hindert niet, het Ruw vergeet-mij-nietje bloeit met veel blauwe bloempjes. Een speciaal soort blauw, typisch voor Vergeet-mij-nietjes. Babyblauw met soms wat rose of geel of wit, ook baby-.





Voorafgaand aan de bloei zijn de bloemstengels opgerold in schichten, vergelijkbaar met de toppen van jong varenblad. Dat is kenmerkend voor de planten van de familie van Ruwbladigen waartoe de Vergeet-mij-nietjes behoren. De verschillende Vergeet-mij-nietjes onderscheiden zich van elkaar vooral door hun beharing. Deze soort heeft korte gladde aanliggende haren op de stengels, lange licht gebogen haren op het blad, en haren met een klein haakje aan het eind op de vruchtcapsules. Moeilijk om te zien met het blote oog bij zo'n klein plantje!

Meestal groeien er een heleboel Ruwe vergeet-mij-nietjes bij elkaar op dezelfde plek.

Na de bloei worden de bloemstengels veel langer en is goed te zien dat deze éénjarige heel veel bloemen maakt tijdens zijn korte leven.

Gewone veldbies

Dit voorjaar hebben we geen keus, we moeten onze botanische excursies beperken tot een heel klein gebiedje. Als u een grasveld voor de deur hebt, kunt u daar de Gewone veldbies (Luzula campestris) aantreffen, vooral op arme grond.





Het is een klein plantje waar je makkelijk aan voorbij gaat, zelfs als er heel veel bij elkaar staan, wat vaak het geval is. Zijn bloeiwijze is bruin, met clusters van bloemen waarvan het sombere bloemdek nou niet direct aan voorjaar doet denken.





Maar bekijk hem van dichterbij! Stralende sterretjes met crème rand met uitnodigende gele meeldraden. Echt mooi!





Veldbiezen zijn makkelijk aan hun blad te herkennen. Hun bladeren lijken op die van grassen of zeggen, maar ze hebben lange witte donzige haren aan de randen.

Blauw druifje

Bolgewassen hebben een voedselvoorraad aan boord waardoor ze snel en vroeg in bloei kunnen schieren. In een paar dagen zijn de bloeistengels van het Blauwe druifje (Muscari neglectum) de grond uit geschoten.





De bladeren, hier horizontaal uitgespreid, zijn smal en gootvormig samengevouwen. Ze zijn lang voor de bloei al aanwezig.





Het Blauwe druifje lijkt op de voor de tuin gekweekte Muscaris, maar hij is kleiner en de bloemklokjes zijn eerder ovaal dan rond.

De ingang van de bloem is gemarkeerd door zes, drie maal twee, naar buiten gebogen tanden van een lichter blauw.





De vruchten rijpen in de zomer en ze hebben drie lobben, en elke lob heeft twee wanden met daartussen een zwart zaad. Zoals de meeste eenzaadlobbige planten kan het Blauwe druifje tot drie tellen en beheerst hij de tafels van twee en drie.




Maar het is toeval dat hier zes bloeistengels naast elkaar te zien zijn. Blijkbaar waren er net zes bolletjes groot genoeg om een bloem te produceren.

Bergganzerik

Witte hartvormige bloemblaadjes vallen tussen de bladeren van vorig jaar. De bloemen van de Bergganzerik (Potentilla montana) duren niet lang, vooral niet als het waait.

In april zijn de witte bloemjes en zilverig behaarde bladeren te vinden in wegbermen en bosranden op zandige grond. En het is een laaglandplant, niettegenstaande zijn naam.

Maar soms bloeit hij al in maart.





Zijn bloei is minder onopvallend dan die van de Aardbeiganzerik.