'Gevorkt walstro'

Het 'Gevorkt walstro' (Galium divaricatum, geen Nederlandse naam) uit de Sterbladigenfamilie is te subtiel om gezien te worden. Door een wolk van dunne stengels en minuscule vruchtjes heen zie je vooral het gras dat er achter groeit. Met een fototoestel is het wat makkelijker, bij het scherpstellen op de plant verdwijnt de achtergrondvegetatie in een onscherpe vaagheid.

Het is een echte sterbladige, chaotische stengels groeien alle kanten uit zonder acht te slaan op de wetten der zwaartekracht. Het is onduidelijk waar de plant begint en waar hij eindigt.

De hoekige stengels dragen op de knopen een paar bladeren in kransen. Kleine ruige stekels maken dat ze ruw aanvoelen.

Wat betreft de bloemen, deze bestaan, maar ze zijn nagenoeg onzichtbaar zonder goede loep. De bloemkroon is maximum een halve millimeter groot. Een kleine rossige bobbel op de jonge vruchtjes, dat is alles wat te zien is. In theorie zijn ze stervormig met vier punten, zoals het betaamt voor een Sterbladige, maar dat blijft theorie zolang je ze niet goed kan zien.

De bloemen respecteren tenminste de zwaartekracht, na de bloei hangen de kleine vruchtjes naar beneden. Hun korte bloemsteeltjes vormen een kenmerk dat de 'Gevorkte walstro' onderscheidt van een andere Sterbladige die nabij verwant is. Ook subtiel...

Gevlekt zonneroosje

Een paar eenogige objecten kijken ons aan.

Het zijn de bloemblaadjes van een Gevlekt zonneroosje (Tuberaria guttata).

De bloei is vluchtig. Je zoekt het gevlekt zonneroosje en vindt hem niet. En twee weken later is hij er, in overvloed.

Zijn favoriete milieu is zandig en zonnig, en liefst niet te kalkrijk. Hier, in een mager hooiland na het hooien bloeit hij uitbundig.

Slanke wikke

Deze kleine wikke is nauwelijk zichtbaar als hij is uitgebloeid. Slanke wikke (Ervum gracile) steekt nauwelijks boven de andere planten uit in dit grazige veld op kalkgrond.

Met enige moeite is te zien dat de plant belaagd wordt door luizen. Elke bloeistengel droeg twee of drie bloeme waarvan er een zich heeft ontwikkeld tot peul. In deze soort is steekt de bloeistengel vaak met een puntje uit boven de aanhechting van de bloemen of peulen.


Twee weken geleden was de Slanke wikke nog in bloei, fijn en elegant, om niet te zeggen slank.

Nu ontwikkelen de peulen zich. Omdat ze een beetje transparant zijn is te zien dat ze relatief veel zaden hebben.

De opkomende zon schittert in de dauwdruppels.

Gele wikke

In een bloemrijk grasland groeit een grote groep Gele wikke (Vicia lutea). Hij is helemaal niet geel, de bloemen zijn helderwit. Met zijn vertakte ranken klimt hij naar de zon, in grashalmen en soortgenoten.

Heel veel insecten bezoeken hem. Zoals veel andere wikkes heeft de Gele wikke een zwarte vlek op de steunblaadjes. deze vlek scheidt een zoete vloeistof af  die insecten, vooral mieren, aantrekt.

Ook de Kleine rode weekschildkever (Rhagonycha fulva) houdt van Gele wikke. Hij verzamelt zich massaal op de planten om een partner te ontmoeten en te paren.

Als we het over trouwen hebben, tussen de bloemen verbergt zich ook een mannnetjes- Kraamwebspin (Pisaura mirabilis) die een pakje tussen zijn poten draagt, zijn huwelijksgeschenk.

Hij zoekt een vrouw en neemt een in zijde gewikkelde prooi voor haar mee. Als hij met lege handen komt eet zij hem zonder dralen op en heeft hij geen tijd om met haar te paren. Het geschenk houdt haar even bezig, en in die tijd kan hij haar bevruchten, en misschien heeft hij geluk en komt hij heelhuids uit het avontuur tevoorschijn !

Twee soorten Kroonkruid

Het springt direct in het oog, het Klein kroonkruid (Coronille minima) is wat je noemt geel.

Het is een vaste plant die dikke plakken bedekt met gele bloemen vormt. Dit jaar zijn ze niet zo erg klein te noemen, de regen heeft ze buitensporig laten groeien, zelfs op de droge plekken waar ze het liefst groeien.

De bladeren zijn nauwelijks te zien, zoveel bloemen zijn er. De kleine deelblaadjes zijn een beetje dik, alsof ze uit een stuk knutselschuim geknipt zijn.

Blijkbaar is hetzelfde soort schuim gebruikt om er de blaadjes van het Schorpioenkroonkruid (Coronilla scorpioides) hieronder uit te knippen. Ze hebben de zelfde grijsgroene kleur, maar zijn groter en onregelmatiger.

De bloemen zijn klein en de vruchten lang. In feite lijken de peulen op de staart van een schorpioen.

Hier groeit hij in een akker, maar hij is ook te vinden op droge kalkhellingen.

Kleine wolfsmelk

De Kleine wolfsmelk (Euphorbia exigua) is de kleinste Wolfsmelk in de Dordogne. Sommige volwassen planten zijn niet groter dan twee centimeter. Hij groeit in kalkgrasland, bij voorkeur op een schrale plek waar de bodem zichtbaar is.

De soort is nogal variabel. Vaak is de plant grijsgroen, maar vaak is hij juist geelgroen met een rood aangelopen stengel, zoals hier. Overigens is dit exemplaar behoorlijk groot, hij steekt ver boven de 'Omstreden zandmuur' (Arenaria controversa), die hem omringt, uit.

Dit jaar is hij in overvloed aanwezig, misschien dankzij de vele regen. Hier een paar planten uit een tapijt van duizenden.

'Akkerwikke'

Ziehier de 'Akkerwikke' (Vicia segetalis), geen Nederlandse naam. Hij is makkelijk te vinden, op veel grazige plekken bloeien zijn vlinderbloemen. In de Périgord zijn veel voormalige akkers verlaten en veranderd in een ander milieu, vandaar mischien dat deze wikke nu ook elders te vinden is.

Elk blad is verdeeld in een dozijn deelblaadjes en eindigt in een rank. De plant klimt in grasstengels et andere planten en grijpt zich vast met deze ranken.

Links van de 'Akkerwikke' op de foto is een andere wikke te zien, met kleinere en smallere bladeren. En dat is dus een andere soort, en die heet Ringelwikke (Vicia hirsuta).