Kleine veldkers

De Kleine veldkers (Cardamine hirsuta) houdt van bewerkte grond, dus hij is te vinden in moestuinen maar ook bijvoorbeeld in een afgeoogst maisveld. De blaadjes zijn licht pikant, zoals die van Waterkers (overigens een nabij familielid behorend tot dezelfde familie van Brassicaceae). Als het eventjes zacht weer is in de winter begint hij direct blaadjes en bloemen te maken.

Dus deze winter bloeit hij non-stop sinds november.

De kleine plantjes hebben zelfs de gelegenheid gehad een beetje groter te groeien en zaad te maken. De vrucht is een hauw die veel langer is dan de bloem.

Sneeuwklokjes

In dit loofbos zijn de Sneeuwklokjes (Galanthus nivalis) in bloei sinds kerst.

Erg mooi maar een beetje vroeg...

Het roodachtige takje is van een Gele dovenetel (Lamium galeobdolon subsp. montanum), een vaste plant die vaak een paar blaadjes houdt in de winter. Ze worden rood als de temperatuur daalt.

Veldhondstong

Pas op! Ze kleven! Aan sokken, in het haar van de hond, aan andere planten, aan je spijkerbroek... En wie zich bukt om beter te kijken krijgt ze aan de mouwen van z'n trui of zelfs in het haar. En het is ook nog moeilijk om ze weer weg te krijgen.

Deze kleine afgeronde zaden hebben kleine stekels en elke stekel eindigt in vijf piepkleine haakjes, ternauwernood zichtbaar op de foto. Dit is echt klitteband, minstens zo goed als wat je in de winkel koopt.

Je zou bijna blij zijn dat de Veldhondstong (Cynoglossum officinalis) zo zeldzaam is in de Dordogne dat er geen kans is er zomaar tegen aan te lopen. Hij groeit op ruige plekken waar de grond niet te schraal is en waar de zon overvloedig schijnt. Nu, in de winter, zijn er alleen maar de stengels van het afgelopen seizoen met de zaden die nog geen slachtoffer hebben gevonden, en hier en daar een bladrozet. De plant is tweejarig, de planten van het ene jaar bloeien het jaar daarop.

De bloemen, in de zomer (of zoals op de foto, zelden opnieuw in oktober) zijn wijnrood of purper en vaak zichtbaar geaderd.

Kerrieplant

Met de hoge temperaturen van november en december zijn veel planten een tweede bloei begonnen. Zo ook dit kleine struikje, de Kerrieplant (Helichrysum stoechas). Het vertoont een paar gele bloemhoofdjes. De rest van de plant is grijsachtig want stengels en bladen zijn bedekt met korte zijdeachtige haren.

Het is een mediterraan gewasje en het houdt van veel zon en droogte, dus in de Dordogne groeit het alleen op warme zuidhellingen op kalkgrond.

De verdroogde bloemhoofdjes van de zomer zijn nog zichtbaar. Bij het wrijven van een bloem tussen de handen komt een keukenlucht vrij. Ja, de Kerrieplant ruikt naar kerrie.

Gaat een nachtvorstje de late bloei stoppen?

Koningskaars

Een soort kool, met die grote rommelige bladeren?

Nee, het is de winterrozet van een Toorts, de Koningskaars (Verbascum thapsus). De bladeren zijn trouwens volstrekt oneetbaar, ze zijn bedekt met haren.

Een uitvergroting van twee vierkante centimeter bladoppervlak. De bollen zijn dauwdruppels, en te zien zijn ook de fijne bladnerven en stervormig vertakte haren.

Een rozet op de grond. Deze morgen waren de bladen bedekt met rijp en bevroren dauw; misschien helpen de sterharen de plant zich te beschermen tegen vorst.

En dit komt er tevoorschijn uit de rozet als het zomer wordt. De bloeistengel van de koningskaars kan meer dan een meter hoog worden.

Er komen veel gele bloemen aan. De plant bloeit niet ordelijk van beneden naar boven of omgekeerd, maar begint ergens midden op de bloeistengel, of soms op meer plaatsen tegelijk.

Kalenders 2016

Wilde planten uit de Périgord bij u thuis...

 

Ook een perfect cadeau!

 

Margriet

Eindelijk begint het een beetje koud te worden maar de Margrieten (Leucanthemum vulgare) zijn er niet erg blij mee. De zachte novembermaand heeft ze aangezet tot het maken van bloemen alsof het voorjaar is.

Ziehier het resultaat van één nachtvorstje.