Kogelbloem

Op een zonnige plek verschijnen blauwe bolletjes in de schrale vegetatie. De Kogelbloem (Globularia bisnagarica) bloeit van eind maart to eind mei, en soms ook weer later in het seizoen.
De lepelvormige blaadjes zijn het hele jaar te vinden.


Dit plantje is kenmerkend voor droge kalkgraslanden, een milieu met veel bloemen in het voorjaar. Waar de Kogelbloem groeit zijn vaak wilde orchideeën te vinden.
 
 
 

Vroege Sterhyacint

Kleine blauwe sterretjes onder de veel grotere Sneeuwklokken: de Vroege sterhyacint (Scilla bifolia). De meeste bolgewasjes die in het wild groeien zijn niet echt wild maar ontsnapt uit tuinen. Maar deze is niet verwilderd. Het is de vroegst bloeiende Sterhyacint van de Périgord.

En 'blauw' is hier echt blauw, in scherp contrast met de varens en dode bladeren eromheen.

Grote ereprijs

Min zeven, vanmorgen. Maar de Grote ereprijs (Veronica persica) is in volle bloei. De tere blauwe bloempjes trekken zich niets aan van een paar ijskristallen voordat de middagzon ze opwarmt. Ze bloeien in moestuinen, akkers, in wegbermen, bijna overal.

Deze foto is genomen in een ander jaar, in een milde februarimaand. De fijne lijntjes op de kroonbladen zijn hier goed te zien.

Echte kruisdistel

Hij heeft in juli gebloeid, de Echte kruisdistel (Eryngium campestre).

Nu steken nog een paar bladeren en een bloeistengel met uitgedroogde bloemen en vruchten boven de sneeuw uit.

In de winter krijgen de stekelige bladeren allerlei tinten grijs en bruin. De moeite waard, zelfs als ze dood zijn!

Winter

Eindelijk ...

Sneeuwklokjes

Sinds het begin van dit jaar bloeien de Sneeuwklokjes (Galanthus nivalis). Het zachte weer in december gaf ze een snelle start. Sneeuwklokjes kunnen goed tegen de kou, als het deze winter nog gaat vriezen en sneeuwen hebben ze daar geen last van.


De meeste sneeuwklokjes die in het bos groeien, zijn ontsnapt uit tuinen en verwilderd. Maar deze hier staan in een geisoleerd dal ver van menselijke bewoning, dus wellicht zijn ze écht wild.

Gewoon thujamos

In de winter zijn veel mossen op z'n mooist. Maar voor de meeste soorten is een loep nodig om ze goed te bekijken. Maar het Gewoon thujamos (Thuidium tamariscinum) is een paar centimeter groot en makkelijk te herkennen en bovendien erg algemeen. De afgeplatte 'bladeren' lijken op een diep ingesneden miniatuur varenblad (of, met een beetje fantasie, op een tuinconifeer).


Decembernachtvorst geeft alles op de bosgrond een zilveren randje, ook het mos en de bladeren van de klimop.