Stijve ogentroost

Stijve ogentroost (Euphrasia stricta) is een wat iele plant die in droog kalkgrasland groeit.

Nu, aan het eind van de zomer, heeft hij nog maar een paar bloemen bovenaan de stengels. De andere zijn al verlept of hebben vruchten gevormd.


 

Hoogzomer in een bloeiend grasland, Stijve ogentroost was nog omringd door zijn gastheren, bepaalde grasses en vlinderbloemigen. Gastheren? Ja, hij is een hemiparasiet, hij heeft chlorophyl maar hij voedt zich ook via de wortels van andere planten. Soms is dat goed zichtbaar, om hem heen zijn de grassen en kruiden zichtbaar kleiner en schraler.







De bloemen zijn klein en kleurig, met paarse strepen en een gele vlek op de onderlip. De bladeren en schutbladen zijn puntig getand.

Kleine bevernel

Ze zijn overal te vinden op dit moment, de fragiele bloemschermen van de Kleine bevernel (Pimpinella saxifraga). Hij bloeit uitbundig in kalkgraslanden. De grond hoeft niet rijk en vruchtbaar te zijn, integendeel, droog en arm bevalt hem uitstekend.

De plant is kaal in de bovenste delen, met dunne gladde stengels. De stengels hebben nauwelijks bladeren, en die in het rozet op de grond zijn vaak bijna verdwenen tijdens de bloei.







Ziehier een paar bladeren van een rozet. Het lijkt wel alsof ze tot een andere soort behoren, zo groen en weelderig zijn ze. Maar nee, het is echt een Kleine bevernel.






Hier een bloeischerm dat vrucht draagt. De stralen hebben allemaal ongeveer dezelfde lengte. Veel Apiaceae - planten van de schermbloemfamilie - hebben een krans van schutblaadjes aan de basis van het scherm, maar deze soort heeft geen omwindsel.

De herfst komt eraan, de Kleine bevernel gaat nog even door met bloeien.

Zandblauwtje

De foto hieronder dateert van twee weken geleden. Na de warmte van de afgelopen week zijn de blauwe bolletjes van het Zandblauwtje (Jasione montana) bijna allemaal verlept en is het veel moeilijker om de plant te vinden. Vooral als hij zich tussen hoog gras en bramen verstopt.








De ronde bloemhoofdjes zijn samengesteld uit een paar dozijn piepkleine klokvormige bloemen. Ja, het Zandblauwtje maakt deel uit van de Campanulaceeënfamilie, en hij heeft ook de typische blauwe kleur van deze familie.

Hij groeit in verwaarloosd grasland en aan bosranden op zandige grond, neutraal of zuur, vaak in lichte schaduw, en hij is niet erg algemeen in de Périgord.

Om zoveel bloemen te kunnen dragen heeft de plant blijkbaar veel stengels nodig.

Ruig klokje

Een grote nogal onverzorgd ogende plant temidden van de bramen in een wat verruigde berm. Hij zit vol blauwe bloemen.

Het Ruig klokje (Campanula trachelium) maakt gedurende de hele zomer, en zelfs daarna, mooie blauwe of lila klokjes langs hoge stevige stengels. Hij houdt niet van volle zon, dus men vindt hem vooral in de schaduw van bomen. Soms in gezelschap van het veel kleinere Kluwenklokje dat wat vroeger bloeit.

De bloemen zijn harig, zelfs van binnen!

Ook de driehoekige bladeren zijn behaard. Hier die van een klein uitgevallen exemplaar net voor de bloei.

Kluwenklokje

Het Kluwenklokje (Campanula glomerata) groeit aan bosranden en in de bermen van wegen en paden. Hier is hij een beetje verstopt in de vegetatie langs een wandelpad; de Wilde marjolein met zijn roze bloemhoofdjes valt meer op.

De kleine diepblauwe klokjes zijn gegroepeerd  in hoofdjes langs en aan het eind van de stengel. Het Kluwenklokje begint te bloeien in juli en in augustus is het alweer over; het is een echte zomerplant.

Soms heeft een bloemhoofdje maar een paar bloemen, bij grotere exemplaren is het vaak beter voorzien.

De bladeren zijn langwerpig, hartvormig aan de basis en stengelomvattend.

Gevleugeld hertshooi

Het Gevleugeld hertshooi (Hypericum tetrapterum) bloeit uitbundig dit jaar. Hij kan bijna een meter hoog worden en hij groeit op moerassige of op z'n minst vochtige plekken.

De stengels zijn vierkantig met duidelijk geribde zijden. Er zijn veel bladeren, zittend en kruisgewijs tegenoverstaand, en bij bijna elk paar bladeren komen wel bloemen tevoorschijn.

Op de bladeren zijn kleine doorzichtige puntjes te zien, en soms ook zwarte puntjes. Net zichtbaar met het blote oog, met een loep is makkelijker. De zwarte puntjes zijn klieren , kenmerkend voor Hypericums. Het Gevleugeld hertshooi heeft er niet veel vergeleken met andere soorten hertshooi.

De bloemen zijn kleine sterren, vijf heldergele kroonblaadjes met een bos meeldraden die alle kanten uitgaat.

Klein glidkruid

Niet ver van de weg die een wat moerassige en venige zône doorkruist groeit het Klein glidkruid (Scutellaria minor). Deze heeft water en zure grond nodig en hier zijn allebei aanwezig. In de Périgord is dit soort habitat niet erg algemeen, maar in de open gedeelten van het bosgebied de Bessède komt het wel voor. De flora is hier bijzonder rijk, en anders dan op het veel drogere Jura- en Maastricht-krijt dat algemeen is in de Périgord.

Op de kelk van de bloemen van Klein glidkruid zit een vreemde bobbel, goed te zien op de foto. De bloemen zijn bleekroze, gestippeld met paarse honingmerken.