Wollige saffloer

Een muur van distels in deze stenige akker. De boer heeft alle hoop opgegeven nog iets te kunnen oogsten dit jaar; de mais die hij heeft gezaaid is nauwelijks ontkiemd. Het was te droog en te heet. En aan onkruidbestrijding heeft hij zo te zien ook niet gedaan.

Des te beter voor de Wollige saffloer (Carthamus lanatus). Men vindt hem niet vaak in dergelijke hoeveelheden, in feite vindt men hem bijna nooit, hij is erg zeldzaam geworden. De distels lijken bijna dood maar dat is maar schijn. Ze passen zich aan de droogte aan, alleen het bovenste deel van de planten is nog groen.

Niettemin, in een andere akker waar het graan afgeoogst is, groeien ook een paar exemplaren. Hier zijn nog wat gele bloemen te zien. De Wollige saffloer is veeleer stekelig, de bladeren en schutbladeren zijn hard en voorzien van scherpe punten, er is niets wolligs en zachts aan.

De zaden zijn tamelijk groot en voorzien van een kroon van schubben.

Er zijn er heel veel in dit stenige veld. Worden het nieuwe planten volgend voorjaar of eten de muizen alles op?

'Tandzaad-warkruid'

Warkruiden zijn parasitaire planten. Ze hebben geen wortels en geen bladeren en kronkelen met dunne stengels om hun gastheer heen. Met  kleine zuigmondjes 'drinken' ze het sap van deze.

Het 'Tandzaad-warkruid' (Cuscuta scandens) wordt beschouwd als een invasieve soort, net zoals overigens zijn gastheer op deze foto, de Japanse duizendknoop (Reynoutria japonica).Hij is nog zeldzaam in de Perigord, maar is zich aan het uitbreiden. Hier en daar groeit hij aan de oevers van de Dordogne, en de rivier dient hem als vervoermiddel.

Veel kleine witte bloempjes gaan veel ronde zaden geven.

Vertakte graslelie

Een witte wolk onder de dennen...

Duizenden kleine witte bloemetjes ontplooien zich. De Vertakte graslelie (Anthericum ramosum) is in bloei. Niet dat de bloei altijd zo massaal is, soms groeien er maar een paar exemplaren bij elkaar.

Het is een bolgewasje, met fijne takken en smalle blaadjes en subtiele bloemetjes.

Ja het is bijna een lelie. Net zoals de lelie, en overigens veel andere bolgewassen, heeft de bloem zes bloemdekbladeren en parallelnervig blad.

'Afgeknotte brunel'

Er bloeit niet veel in kastanjebossen maar soms stuit  je op een bloem. Hier, temidden van piepjonge kastanjeboompjes, een brunel. Hij heeft geen Nederlandse naam, laten we hem 'Afgeknotte brunel' (Prunella hastifolia) noemen.

Het is niet makkelijk te zien maar hij heeft afgeknotte bladeren.

De grote blauwe bloemen houden wel van wat zonlicht. Deze groeit op een open plek in het bos.

Breedbladige wespenorchis

Daar loop je zomaar aan voorbij zonder hem te zien. En het is toch een grote plant, soms wel 80 cm hoog. De Breedbladige wespenorchis (Epipactis helleborine) gaat op in zijn omgeving, hij groeit in de schaduw van bomen en heeft bescheiden kleuren.

Maar wat is hij mooi, van dichtbij bekeken!

Elk exemplaar is anders, al zijn de bloemen altijd in tinten van groen, rozerood en purper met een beetje geel.

Hij bloeit van half juni tot eind juli. Dit jaar zal de bloei wel niet lang duren, het is te heet en te droog.

Bergandoorn

In de laatste zonnestralen, op een grazige helling.

De Bergandoorn (Stachys recta) groeit in graslanden en akkers op kalkgrond. Hij behoort tot de Lipbloemenfamilie, en heeft, net zoals de meeste andere lipbloemigen, een vierkante stengel en tegenoverstaande bladeren.

Van dichtbij is goed te zien hoe de bloem in elkaar zit. Een patroon van donkerrode streepjes en stippels op de crème onderlip leidt bezoekende insecten naar de nectar. De vier meeldraden wijken uiteen als wijd uitgespreide armen, klaar om insecten te ontvangen.

Berggamander

Op een stenige en droge helling groeit een piepklein struikje.

De takken van de Berggamander (Teucrium montanum) lijken wel tegen de grond geplakt.

In juni bloeit hij met toefjes crèmekleurige bloemen. Zoals bij alle gamanders heeft de bloem alleen een onderlip, geen bovenlip. De meeldraden steken gewoon boven de bloembuis uit.