Tongvaren

Onder de bladeren van de Tongvaren (Asplenium scolopendrium) groeien de sporen als een bruine fluwelige massa.


Tegen het licht in gezien vormen ze zwarte strepen op de nerven van de bladeren.

De Tongvaren houdt niet van vlakke bodem, droogte en licht. Hij is dus te vinden op hellingen onder de bomen, vaak in de buurt van een beek of bron.

Tussen het oude blad komen in het voorjaar de krullen van jonge bladeren tevoorschijn.

Blauwe sla

Een zweefvlieg vindt te eten in deze tere blauwe bloem.


De Blauwe sla (Lactuca perennis) houdt van warmte en is daarop alleen te vinden op droge zonnige hellingen en akkers. De bloemen openen zich als de zon schijnt.














De bladrozetten lijken op die van de gewone Paardebloem, maar de blaadjes zijn wat dieper ingesneden. Net zoals deze en ook zoals andere slasoorten, die uit de moestuin inbegrepen, heeft de plant wit melksap.













De schaduw van een ander insect.

Vreemde rubia

De Vreemde rubia (Rubia peregrina) is lid van de bedstrofamilie en groeit in de Périgord overal waar bomen en struiken zijn.

Hier heeft hij zijn slordige ranken in het gaas van een hekje gedraaid.

De stervormige bloemetjes zijn groenig-geelachtig.

De bladeren en stengels die in het voorjaar gevormd worden blijven vaak groen tot aan het volgende voorjaar. Een paar zwarte bessen van vorige zomer zijn nog niet opgegeten door de vogels.

Glad walstro

Glad walstro (Galium mollugo) maakt witte wolken in wegbermen. Het groeit ook in grasland, en na het hooien en een regenbui zullen de bloemen wel weer tevoorschijn komen.

De kleine bloemetjes zijn stervormig, met vier of vijf punten. Insecten komen op de nectar af.
















Zoals de andere leden van de Bedstro-familie, de Rubiaceeën, heeft het Glad walstro in een krans geplaatste bladeren. Nu zijn ze bijna onzichtbaar want bedolven onder de bloemen, maar in het voorjaar zagen ze er zò uit.

Bloemkrabspin

Ze zitten op de loer in een bloem, klaar om insecten te vangen: de bloemkrabspinnen.


Hier een van de meest opvallende soorten, Thomisus onustus, op Hondskruid (Anacamptis pyramidalis). Als zij een bloem heeft uitgezocht kan ze daar dagen blijven zitten, de grote voorpoten wijd uitgespreid om een prooi te 'ontvangen'. Omdat ze niet snel vlucht is ze makkelijk te fotograferen.

Gele lis

In beken en ander ondiep water groeien deze lange, zwaardvormige bladen. In tegenlicht zijn de kanalen waardoor de plant water en voedingsstoffen transporteert goed te zien. De afscheidingen tussen de gestapelde cellen vormen donkere stippen.


Het zijn de bladen van de Gele lis (Iris pseudacorus). Een langwerpige spin heeft zichzelf nòg langer gemaakt door zijn poten te strekken.















De bloemen lijken erg op die van de irisen die in tuinen groeien.

Wolfsmelk

Wegbermen en graslanden staan nu vol met geel, en de grote groengele vlekken zijn meestal van Wolfsmelk. Deze is makkelijk te herkennen aan de kleur, aan het witte meksap en aan de vorm van de bloeiwijzen. Er zijn zo'n vijfentwintig soorten in de Périgord, en hieronder staan er drie die veel in wegbermen en langs paden groeien. De bloemen van de Wolfsmelk hebbeb een aparte vorm. Ze zitten in schermen en hebben geen bloemblaadjes. In elke bloem zit een bolletje met stempel, en een paar stuifmeeldraadjes op een steeltje, met daarnaast een paar ronde of haklvemaanvormige klieren. Dit alles omgeven door twee grote gekleurde schutbladen. En vaak ontspruit in het midden van deze constellatie nog zo'n bloem.



Sinds een paar weken bloeit de Amandelwolfsmelk (Euphorbia amygdaloides). Hij groeit in loofbossen. Op de foto zijn de rode bolletjes te zien waarbinnen het zaad al begint te rijpen.














De cypreswolfsmelk (Euphorbia cyparissias) groei op droge stenige plaatsen, maar ook op verwaarloosde veldjes, dus eigenlijk bijna overal.















En deze, Euphorbia flavicoma,  heeft geen Nederlandse naam en hij is te vinden in grazige wegbermen.