Bloemkrabspin

Ze zitten op de loer in een bloem, klaar om insecten te vangen: de bloemkrabspinnen.


Hier een van de meest opvallende soorten, Thomisus onustus, op Hondskruid (Anacamptis pyramidalis). Als zij een bloem heeft uitgezocht kan ze daar dagen blijven zitten, de grote voorpoten wijd uitgespreid om een prooi te 'ontvangen'. Omdat ze niet snel vlucht is ze makkelijk te fotograferen.

Gele lis

In beken en ander ondiep water groeien deze lange, zwaardvormige bladen. In tegenlicht zijn de kanalen waardoor de plant water en voedingsstoffen transporteert goed te zien. De afscheidingen tussen de gestapelde cellen vormen donkere stippen.


Het zijn de bladen van de Gele lis (Iris pseudacorus). Een langwerpige spin heeft zichzelf nòg langer gemaakt door zijn poten te strekken.















De bloemen lijken erg op die van de irisen die in tuinen groeien.

Wolfsmelk

Wegbermen en graslanden staan nu vol met geel, en de grote groengele vlekken zijn meestal van Wolfsmelk. Deze is makkelijk te herkennen aan de kleur, aan het witte meksap en aan de vorm van de bloeiwijzen. Er zijn zo'n vijfentwintig soorten in de Périgord, en hieronder staan er drie die veel in wegbermen en langs paden groeien. De bloemen van de Wolfsmelk hebbeb een aparte vorm. Ze zitten in schermen en hebben geen bloemblaadjes. In elke bloem zit een bolletje met stempel, en een paar stuifmeeldraadjes op een steeltje, met daarnaast een paar ronde of haklvemaanvormige klieren. Dit alles omgeven door twee grote gekleurde schutbladen. En vaak ontspruit in het midden van deze constellatie nog zo'n bloem.



Sinds een paar weken bloeit de Amandelwolfsmelk (Euphorbia amygdaloides). Hij groeit in loofbossen. Op de foto zijn de rode bolletjes te zien waarbinnen het zaad al begint te rijpen.














De cypreswolfsmelk (Euphorbia cyparissias) groei op droge stenige plaatsen, maar ook op verwaarloosde veldjes, dus eigenlijk bijna overal.















En deze, Euphorbia flavicoma,  heeft geen Nederlandse naam en hij is te vinden in grazige wegbermen.

Spinnenorchis

Daarom heet hij Spinnenorchis!

In deze group orchideeën worden meerdere soorten onderscheiden. Ze verschillen van elkaar in de vorm van de lip, kleur, grootte, bloeiseizoen, en in andere details. Maar er zijn ook veel tussenvormen. Zijn het echte soorten of veeleer variaties op een thema?

Om een soort te zijn moet er tenminste sprake zijn van een 'barrière' naar andere soorten toe. Geografisch: de planten groeien op verschillende plaatsen ver van elkaar verwijderd. Of in tijd: ze bloeien niet tegelijk. Of ze hebben verschillende bestuivers. Of zijn onderling niet vruchtbaar. Of... Het enkele feit dat twee populaties, of twee exemplaren binnen een populatie, er verschillend uitzien is niet voldoende. Zijn het meer soorten met onderlinge hybrides, of één soort met variaties? We weten het niet echt.

Hier twee vertegenwoordigers die nu bloeien.


Laten we deze de Westelijke Spinnenorchis (Ophrys occidentalis) noemen. Hij groeit vaak in groepen, soms aan de wegkant pal langs het asfalt.















En dit is de Kleine Spinnenorchis (Ophrys araneola) die meestal solitair is. De kleine bloemen hebben een gele rand.

Paarse schubwortel

Ze zijn terug, de bloemen van de Paarse schubwortel (Lathraea clandestina)!


Bloemen zijn net mensen ...

















(Zie hier voor meer.)

Kleine witjes

Voor wie zich bukt zijn ze overal: miniatuur-Brassicaceeën. Er zijn vier soorten eenjarigen die horen tot de eerste planten die in het voorjaar bloeien, vaak in groepen van duizenden exemplaren. Vaak groeien de vier soorten bij elkaar, zelfs als elk zijn eigen favoriete milieu heeft.
 

De kleinste is de Vroegeling (Erophila verna). Een exemplaar van vijf centimeter hoog is een echte reus. De gemeente hierboven woont op de middenberm van een landweg op een droge helling.














De Doorgroeide boerenkers (Kandis perfoliata) is wat groter. Op rijke grond kan hij wel vijftien centimeter hoog worden, maar meestal blijft hij heel veel kleiner. Hij groei aan de kant van de weg, in droge schrale akkers en kalkgrasIanden, overal waar de bodem omgewoeld is door bijvoorbeeld dieren.










Het Witte hongerbloempje (Draba muralis) groeit op rotsige plekken en stenen muurtjes. Hij begint klein, maar wordt steeds groter tegen het einde van de bloei en als zaad gezet wordt. Op de foto zijn helemaal onderaan ook een paar Vroegelingen te zien.











De Kleine veldkers (Cardamine hirsuta) houdt van meer vruchtbare en vochtige grond dan de andere soorten. In het vroege voorjaar overdekt hij soms akkers die wachten op het ploegen met een grijslila waas, en hij groeit ook in moestuinen. Het is de grootste van de vier soorten. Soms begint hij al te bloeien in december.

Mannetjesorchis

Orchideeën zijn vaste planten en de meeste hebben, althans hier in Frankrijk, wortelknolletjes. De Mannetjesorchis (Orchis mascula) heeft er twee. Een is vers en wittig en zorgt voor voedsel voor het komende jaar, de ander is grijs en gerimpeld en bijna verdwenen, een rest van vorig seizoen. In de loop van dit seizoen ontwikkelt zich een nieuwe wortelknol.


Sinds een paar dagen zijn de eerste bladeren bovengekomen. In een maand zal de plant bloeien, en later deze zomer, na de verspreiding van het zaad, verdwijnen de bladeren weer en gaat de plant ter ruste onder de afgevallen bladeren.