'Tandzaad-warkruid'

Warkruiden zijn parasitaire planten. Ze hebben geen wortels en geen bladeren en kronkelen met dunne stengels om hun gastheer heen. Met  kleine zuigmondjes 'drinken' ze het sap van deze.

Het 'Tandzaad-warkruid' (Cuscuta scandens) wordt beschouwd als een invasieve soort, net zoals overigens zijn gastheer op deze foto, de Japanse duizendknoop (Reynoutria japonica).Hij is nog zeldzaam in de Perigord, maar is zich aan het uitbreiden. Hier en daar groeit hij aan de oevers van de Dordogne, en de rivier dient hem als vervoermiddel.

Veel kleine witte bloempjes gaan veel ronde zaden geven.

Vertakte graslelie

Een witte wolk onder de dennen...

Duizenden kleine witte bloemetjes ontplooien zich. De Vertakte graslelie (Anthericum ramosum) is in bloei. Niet dat de bloei altijd zo massaal is, soms groeien er maar een paar exemplaren bij elkaar.

Het is een bolgewasje, met fijne takken en smalle blaadjes en subtiele bloemetjes.

Ja het is bijna een lelie. Net zoals de lelie, en overigens veel andere bolgewassen, heeft de bloem zes bloemdekbladeren en parallelnervig blad.

'Afgeknotte brunel'

Er bloeit niet veel in kastanjebossen maar soms stuit  je op een bloem. Hier, temidden van piepjonge kastanjeboompjes, een brunel. Hij heeft geen Nederlandse naam, laten we hem 'Afgeknotte brunel' (Prunella hastifolia) noemen.

Het is niet makkelijk te zien maar hij heeft afgeknotte bladeren.

De grote blauwe bloemen houden wel van wat zonlicht. Deze groeit op een open plek in het bos.

Breedbladige wespenorchis

Daar loop je zomaar aan voorbij zonder hem te zien. En het is toch een grote plant, soms wel 80 cm hoog. De Breedbladige wespenorchis (Epipactis helleborine) gaat op in zijn omgeving, hij groeit in de schaduw van bomen en heeft bescheiden kleuren.

Maar wat is hij mooi, van dichtbij bekeken!

Elk exemplaar is anders, al zijn de bloemen altijd in tinten van groen, rozerood en purper met een beetje geel.

Hij bloeit van half juni tot eind juli. Dit jaar zal de bloei wel niet lang duren, het is te heet en te droog.

Bergandoorn

In de laatste zonnestralen, op een grazige helling.

De Bergandoorn (Stachys recta) groeit in graslanden en akkers op kalkgrond. Hij behoort tot de Lipbloemenfamilie, en heeft, net zoals de meeste andere lipbloemigen, een vierkante stengel en tegenoverstaande bladeren.

Van dichtbij is goed te zien hoe de bloem in elkaar zit. Een patroon van donkerrode streepjes en stippels op de crème onderlip leidt bezoekende insecten naar de nectar. De vier meeldraden wijken uiteen als wijd uitgespreide armen, klaar om insecten te ontvangen.

Berggamander

Op een stenige en droge helling groeit een piepklein struikje.

De takken van de Berggamander (Teucrium montanum) lijken wel tegen de grond geplakt.

In juni bloeit hij met toefjes crèmekleurige bloemen. Zoals bij alle gamanders heeft de bloem alleen een onderlip, geen bovenlip. De meeldraden steken gewoon boven de bloembuis uit.

Een drama

Bij de meeste bloemen is het stuifmeel een soort fijn stof. Als een insect een bloem bezoekt wordt hij bedekt met stuifmeel en draagt het in zijn beharing naar een volgende bloem die aldus bestoven wordt.


Bij orchideeën bevinden zich in elke bloem twee polliniën in de vorm van een kleine knots. Aan de ene kant van de knots zit het stuifmeel, de ander kant is bedekt met lijm. Als een insect de bloem bezoekt, laat het pollinium los en plakt vast aan de kop van het insect. Precies op de juiste plek. Het beest vervolgt zijn weg met een paar rare uitsteeksel op de kop. Als hij nectar gaat halen bij een volgende bloem raakt het stuifmeel op het knotsje precies de stempel van deze en de bevruchting vindt plaats. Als alles gaat zoals het hoort.




Zie hier een kleine vlinder, een Westelijke parelmoervlinder (Mellicta parthenoides) zittend op Hondskruid (Orchis pyramidalis) in zacht avondlicht. Mooi, nietwaar?

Maar hij beweegt helemaal niet! Slaapt hij? Nee, hij is uitgeput, misschien uitgehongerd temidden van bloemen vol nectar.

Na een tijdje begint hij te bewegen en probeert zijn roltong in een bloem te stoppen. De nectar bevindt zich diep in een lange nauwe spoor. Het lukt niet, de roltong is bedekt met obstakels en kan er niet in. Polliniën van een orchidee zijn eraan vastgeplakt en verhinderen dat de roltong door een nauwe opening kan. Op de foto's zijn de polliniën te zien als kleine geel en paarse dingetjes.

Hij probeert de polliniën uit de weg te ruimen, wrijft zijn poot langs de roltong. Tevergeefs, de lijm is te sterk.

Nog een poging. Nee, het lukt niet.

Hij kan niet meer. Hij kan zelfs zijn roltong niet meer fatsoenlijk oprollen. Gaat hij overleven? Nee, als de lijm niet loslaat gaat hij dood van honger en dorst en uitputting.


Helpen met een fijne pincet, dat gaat niet, hij is te klein en te kwetsbaar. En met een wilde vlinder kan je niet naar de dierenarts gaan. Nee, onmogelijk.