Echte kruisdistel

Hij heeft in juli gebloeid, de Echte kruisdistel (Eryngium campestre).

Nu steken nog een paar bladeren en een bloeistengel met uitgedroogde bloemen en vruchten boven de sneeuw uit.

In de winter krijgen de stekelige bladeren allerlei tinten grijs en bruin. De moeite waard, zelfs als ze dood zijn!

Winter

Eindelijk ...

Sneeuwklokjes

Sinds het begin van dit jaar bloeien de Sneeuwklokjes (Galanthus nivalis). Het zachte weer in december gaf ze een snelle start. Sneeuwklokjes kunnen goed tegen de kou, als het deze winter nog gaat vriezen en sneeuwen hebben ze daar geen last van.


De meeste sneeuwklokjes die in het bos groeien, zijn ontsnapt uit tuinen en verwilderd. Maar deze hier staan in een geisoleerd dal ver van menselijke bewoning, dus wellicht zijn ze écht wild.

Gewoon thujamos

In de winter zijn veel mossen op z'n mooist. Maar voor de meeste soorten is een loep nodig om ze goed te bekijken. Maar het Gewoon thujamos (Thuidium tamariscinum) is een paar centimeter groot en makkelijk te herkennen en bovendien erg algemeen. De afgeplatte 'bladeren' lijken op een diep ingesneden miniatuur varenblad (of, met een beetje fantasie, op een tuinconifeer).


Decembernachtvorst geeft alles op de bosgrond een zilveren randje, ook het mos en de bladeren van de klimop.

Elsbes

De Elsbes (Sorbus torminalis) is een klein onopvallend boompje dat zich meestal verstopt tussen de eiken en haagbeuken. Vaak groeit hij in zoveel schaduw van de andere loofbomen dat hij niet eens bloemen en vruchten maakt. Hij kan het echter wel even zonder de bruine bessen stellen: vanuit de wortels schieten nieuwe uitlopers op.


Maar nu is duidelijk dat het geen zeldzame boomsoort is: de diep goudoranje herfstbladeren vallen op!

Zomerfijnstraal

Deze Amerikaanse voelt zich prima thuis hier. Ze heeft zelfs nog een bloem tussen de oude lege bloemhoofdjes! De Zomerfijnstraal (Erigeron annuus) groeit op ruige landjes en kapvlaktes en houdt pas op met bloeien als het ècht gaat vriezen.

Bosrank

Hij klimt omhoog waar hij maar kan, de Bosrank (Clematis vitalba), in struiken en bomen en langs rotspartijen. De lange lianen hangen vaak als een gordijn naar beneden. Nu verkleuren de bladeren naar geel en bleekwit. In tegenstelling tot die van de gekweekte Clematissen zijn de bloemen weinig spectaculair: klein en bleekgroen.


De vruchten daarentegen vallen op; tot diep in de winter zijn de pluizige ballen aan de plant te zien.
















Net als in andere Ranunculaceeën ontwikkelen zich in iedere bloem meerdere ovale zaden, en bij de Bosrank eindigt ieder zaad in een lang wit uitsteeksel. Als het zaad rijpt ontpopt het uitsteeksel zich als een harige pluimstaart.